ปลายนิ้วของไป๋เถายังคงแตะอยู่บนไม้แขวนชุดทำงาน
ฟู่หลินยืนอยู่ตรงประตู แสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้ขอบเสื้อเชิ้ตสีขาวดูนุ่มนวล
เขาช่างเหมือนคนในความทรงจำของเธอเหลือเกิน คนที่อ่อนโยนเสมอมา และไม่มีวันทำให้เธอต้องลำบากใจ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ฉันใกล้ถึงเวลาเข้างานแล้ว มีเรื่องอะไรไว้ค่อยคุยกันหลังเลิกงานได้ไหม”
ฟู่หลินเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ไม่ได้ฝืนใจเธอ “เลิกงานกี่โมง”
“ห้าโมงค่ะ”
“ได้ ตอนนั้นพี่จะมาหา”
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป
ไป๋เถามองแผ่นหลังสูงโปร่งของเขา นิ่งค้างไปหลายวินาที
เธอชอบฟู่หลินมานานเหลือเกิน
นานจนทุกครั้งที่เขาเป็นฝ่ายมาหา ตัวเธอในอดีตก็มีความสุขจนต้องแอบยิ้มอยู่ได้ทั้งวัน
แต่ตอนนี้ ทั้งที่เขายืนอยู่ใกล้เธอเพียงนี้ ในใจกลับไม่มีความตื่นเต้นยินดีอย่างที่เคยคิดไว้ ตรงกันข้าม กลับเหมือนมีเส้นด้ายยุ่งเหยิงพันกันอยู่จนคลี่ไม่ออก
เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังใสกังวาน หญิงสาวหลายคนหัวเราะพูดคุยพลางเดินเข้ามา
ไป๋เถาได้สติ รีบเปลี่ยนชุดทำงานแล้วไปยืนหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน
ลูกค้าเพิ่งสั่งอาหารเสร็จ โทรศัพท์ที่วางอยู่ใต้เคาน์เตอร์ก็สั่นสองครั้ง
เผยจั๋วส่งข้อความมา
【เลิกงานกี่โมง? ไปรับแล้วไปกินมื้อเย็นด้วยกัน】
เป็นข้อความสั้น ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกว่าเขาคิดเอาไว้แล้ว ราวกับไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ
ไป๋เถาจ้องหน้าจอ ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์
เธอไม่มีทางบอกเผยจั๋วได้ว่าหลังเลิกงานจะไปพบฟู่หลิน หากเขารู้ว่าพวกเธอยังจะคุยกันตามลำพัง ไม่รู้ว่าคราวนี้เขาจะทำอะไรขึ้นมาอีก
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับอย่างเชื่องช้า