“เจ็ดหลัก”
“ก่อนจุดทศนิยมหรือ?”
“……”
เจียงเหมียนเหมียนมองเธออย่างจริงจัง “ไม่อย่างนั้นล่ะ?”
ไป๋เถาก้มมองคราบเลือดที่เปื้อนอยู่ด้านในเสื้อคลุม
ในหัวเธอมีความคิดเดียว
แย่แล้ว
ตอนนี้เอาไปซักยังทันไหมนะ?
ตอนนั้นเผยจั๋วบอกว่าไม่ต้องคืน เธอคิดว่าในเมื่อเขาไม่เอาแล้ว งั้นทิ้งไปเลยก็ได้
เสื้อผ้าราคาหลักล้าน เธอจะกล้าทิ้งได้ยังไง เผื่อวันไหนเผยจั๋วนึกครึ้มอยากให้เธอชดใช้ ต่อให้ขายเธอทิ้งก็คงจ่ายไม่ไหว
ไป๋เถาค้นหาร้านดูแลสินค้าหรูที่ดีที่สุดแถวนี้ทางอินเทอร์เน็ต
ค่าทำความสะอาดครั้งละ 888 หยวน
เธอจ้องราคาอยู่นานจนเจ็บปวดใจ หายใจช้าลงไปด้วย แต่สุดท้ายก็ยังจองคิวที่เร็วที่สุดของวันรุ่งขึ้น
วันต่อมา ไป๋เถาตื่นแต่เช้า หอบเสื้อไปที่ร้านดูแลสินค้าหรู
พนักงานรับเสื้อไปตรวจอย่างละเอียด “ด้านในมีคราบเลือด ต้องทำความสะอาดและดูแลทั้งตัวนะคะ”
ไป๋เถาไม่ค่อยวางใจ “จะซักเสียหายไหมคะ?”
พนักงานครุ่นคิดเล็กน้อยอยู่สองวินาที “ถ้าตามปกติก็ไม่ค่ะ”
ไป๋เถาถามต่อโดยไม่รู้ตัว “แล้วถ้าไม่ปกติล่ะคะ?”
พนักงานย้ำ “ทางเรามีประกันค่ะ”
ไป๋เถานึกถึงราคาเสื้อ คิดว่าถามให้ชัดไว้ก่อนดีกว่า เผื่อซักเสียหายขึ้นมาจะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกันให้วุ่นวายอีก
เธอถามอย่างระมัดระวัง
“ประกันชดใช้ไหวไหมคะ?”
พนักงานชะงักไป ก่อนจะเงียบอยู่สองสามวินาทีเมื่อเห็นยี่ห้อ “เดี๋ยวดิฉันให้ผู้จัดการร้านดูแลเองค่ะ”
สองวันต่อมา เสื้อคลุมถูกใส่ไว้ในถุงกันฝุ่น ห่อซ้อนกันถึงสามชั้น
ไป๋เถาไม่กล้านั่งรถรับส่งของมหาวิทยาลัยที่คนแน่น จึงกอดมันเดินไปยี่สิบนาที
ยามบ่าย แสงแดดสดใส
เธอสวมกระโปรงสีชมพูขาวลายดอกไม้เล็ก ๆ ผมยาวปลิวมาแตะแก้มตามแรงลม ยืนโทรหาเผยจั๋วอยู่ใต้หอพักชาย