เผยจั๋วไม่ได้ยื่นมือไปรับ
มือของไป๋เถาค้างอยู่กลางอากาศอย่างเก้อเขิน
เผยจั๋วจ้องมองหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวเนียนอยู่หลายวินาที ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชาเพียงสามคำว่า “ทิ้งไปเถอะ” แล้วหันหลังเดินจากไป
ไป๋เถอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบถือถุงตามไป เธอยัดถุงใส่มือชายหนุ่ม
“ฉันคืนให้คุณแล้ว จะทิ้งก็ทิ้งเองนะ รุ่นพี่เผย ฉันไปก่อนล่ะ”
ไป๋เถากลัวว่าเผยจั๋วจะพูดจาไม่น่าฟังอะไรออกมาอีก จึงรีบหนีไปอย่างกับวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ช่วงบ่ายมีเรียนสองคาบ อาจารย์สอนอะไรบ้าง เธอไม่ได้ฟังเข้าหูสักคำ
ในหัวมีแต่ภาพฟู่หลินยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เจียงอิ้งเยว่ผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตอนเธอกลับไปเอาเสื้อผ้าให้เผยจั๋วเป็นครั้งที่สอง เธอเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าฟู่หลินยังคงพูดคุยกับเจียงอิ้งเยว่อย่างสนิทสนม
ทั้งคู่ดูราวกับเกิดมาเพื่อกันและกัน รอบข้างมีนักศึกษาแอบถ่ายรูปคู่ของพวกเขาอยู่เป็นระยะ
เมื่อเห็นทั้งสองพูดคุยกันอย่างใกล้ชิด รวมถึงสายตาคลุมเครือของคนรอบข้าง หัวใจของไป๋เถาก็เจ็บราวกับถูกเข็มทิ่ม
ไป๋เถาเข้าเรียนสองคาบอย่างเหม่อลอย กอดหนังสือกลับหอพักด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
เจียงเหมียนเหมียนยังทำกิจกรรมชมรมอยู่ ไม่ได้อยู่ในหอ
ไป๋เถาล้างหน้า รู้สึกว่าหัวหนักอึ้ง คิดว่าอาจเป็นเพราะไม่สบายช่วงมีประจำเดือน จึงขึ้นเตียงตั้งแต่หัวค่ำ
เธอหลับยาวจนฟ้ามืด
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งตัวร้อนผ่าว ลำคอราวกับถูกกระดาษทรายขัด
บนโต๊ะมีโน้ตที่เจียงเหมียนเหมียนเขียนทิ้งไว้ บอกว่าเธอไปซ้อมการแสดงและจะกลับก่อนสี่ทุ่ม