เผยจั๋วจงใจเน้นสองคำแรกอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ
แก้มของไป๋เถาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ทั้งที่เป็นแค่ชื่อเครื่องดื่มบนเมนู แต่พอออกจากปากเผยจั๋ว กลับเหมือนเขากำลังอ่านชื่อเธอให้คนทั้งร้านฟัง
ป๋อฉี่จือไม่ได้คิดอะไร เขาเท้าแขนพาดเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่มพลางยิ้ม “ชื่อนี้เหมาะกับรุ่นน้องคนสวยดีนะ ถ้าร้านเปิดรับพรีเซนเตอร์เมื่อไร ฉันโหวตให้เธอเป็นคนแรกเลย”
เสิ่นโม่ฉือดึงเขาไปด้านข้างตามสบาย “อย่าขวางคนข้างหลังสิ”
ไป๋เถาแทบอยากซ่อนเมนูหน้านี้เสียเดี๋ยวนั้น เธอจับเมาส์คลิกสองครั้ง ครั้งแรกคลิกไม่โดน ครั้งที่สองเกือบเลือกน้ำตาลสองเท่าอีกแล้ว
“ได้ค่ะ”
เธอไม่กล้ามองเขานาน ก้มหน้าพิมพ์รายการสั่งซื้อในคอมพิวเตอร์ “รับเครื่องดื่มอุณหภูมิปกติ หวาน 50% ได้ไหมคะ?”
สายตาของเผยจั๋วหยุดอยู่ที่ปลายหูแดงระเรื่อของเธอ “ได้”
เขาเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงชวนให้คิด “หวานเกินไปเดี๋ยวก็เลี่ยน”
ไป๋เถาทำเป็นไม่ได้ยิน รีบพิมพ์ใบเสร็จแล้วยื่นให้เขา
เผยจั๋วไม่รับ เพียงก้มตามองเธอ
“พี่คะ นี่รหัสรับเครื่องดื่มค่ะ” ไป๋เถาประดับรอยยิ้มแบบพนักงาน น้ำเสียงสุภาพจนจับผิดไม่ได้ “เชิญคนต่อไปค่ะ”
เผยจั๋วใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบา ๆ รับใบเสร็จแล้วหัวเราะในลำคอ ก่อนหลีกทางให้
ยังมีคนต่อแถวอยู่ด้านหลัง พวกเขาจ่ายเงินเสร็จแล้วก็ไปนั่งรอที่โต๊ะชิดผนัง
เจียงอิ้งเยว่เลือกนั่งข้างฟู่หลินอย่างเป็นธรรมชาติ วันนี้เธอสวมชุดเดรสเชิ้ตสีเขียวอ่อน เมื่อนั่งคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวของฟู่หลินแล้ว ดูสดใสราวกับภาพในแผ่นพับแนะนำมหาวิทยาลัย
แมลงตัวเล็กสีดำตัวหนึ่งบินมาเกาะตรงปลายแขนเสื้อของฟู่หลิน
เจียงอิ้งเยว่ยกมือปัดมันออกให้เขา ท่าทางเป็นธรรมชาติและสนิทสนม