แววตาของฟู่หลินพลันหม่นลง
เขาปิดหนังสือดังฉับ จนป๋อฉี่จือที่กำลังเล่นเกมอยู่ข้าง ๆ เผลอถอดหูฟังออก
“ฉันรู้จักไป๋เถาก่อนคุณ” ฟู่หลินลุกขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เก็บอารมณ์ไว้อย่างชัดเจน “ก่อนตั้งหลายปี”
“แล้วจะทำไม?” เผยจั๋วแค่นหัวเราะเย็นชา “รู้จักก่อน ไม่ได้แปลว่าเธอเป็นของคุณสักหน่อย”
คำพูดนั้นแทงใจฟู่หลินตรงจุดที่เขาไม่อยากยอมรับที่สุด
แววตาเขาเย็นลงเล็กน้อย “อย่างน้อยฉันก็ไม่บังคับให้เธอทำเรื่องที่ไม่เต็มใจ”
สีหน้าเผยจั๋วพลันมืดครึ้ม
ทั้งสองยืนห่างกันเพียงครึ่งก้าว บรรยากาศตึงเครียดราวกับมีสายเส้นหนึ่งถูกขึงจนแทบขาด
เผยจั๋วจ้องฟู่หลิน พลางเอ่ยทีละคำ “ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉัน ต่อไปห้ามเจอเธอตามลำพัง และห้ามเข้าใกล้เธอโดยอ้างฐานะพี่ชายอีก”
“พี่ชายหรือ?” มุมปากฟู่หลินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เธอเรียกฉันแบบนี้มาตั้งกี่ปี คุณคิดว่าคำว่า ‘ห้าม’ คำเดียวจะลบอดีตทั้งหมดได้หรือ?”
ห้องพักเงียบสนิทลงทันที
กรามเผยจั๋วขบแน่น ไอเย็นในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น
เห็นท่าอีกวินาทีเดียวทั้งคู่อาจลงไม้ลงมือ ป๋อฉี่จือจึงรีบลุกขึ้นมาคลี่คลายสถานการณ์
“พอเถอะ ๆ ก็อยู่ห้องเดียวกันทั้งนั้น อย่าให้เรื่องแค่นี้ทำเสียความรู้สึกกันเลย” เขายิ้มพลางขวางอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง
“พี่จั๋ว ความหวงของคุณแรงเกินไปแล้วนะ ฟู่หลินก็ถือเป็นพี่ชายของไป๋เถา เจอกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ?”
เผยจั๋วเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
“แล้วก็คุณด้วย”
รอยยิ้มป๋อฉี่จือชะงัก “ผมทำอะไร?”