ชายหนุ่มโน้มไปกระซิบข้างหูหญิงสาวสี่คำ
ไป๋เถากัดริมฝีปาก สุดท้ายก็ยอมทำตาม
ภาพตรงหน้าชวนให้คนมองหน้าแดงใจเต้น
ชายหนุ่มตื่นเต้นจนมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องส่วนตัวก็กลับมาเงียบสงบในที่สุด
ไป๋เถานั่งตัวแข็งอยู่ริมโซฟา
เรื่องเหลวไหลเมื่อครู่ทำให้เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเงยหน้ามองเผยจั๋ว ได้แต่ปรารถนาให้เวลาย้อนกลับไปได้ อยากให้ตัวเองไม่เคยเดินเข้าห้องส่วนตัวนี้มากับเขา
ส่วนเผยจั๋วกลับดูพึงพอใจอย่างยิ่ง
เขาพิงพนักเก้าอี้พักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า สีหน้าหม่นหมองก่อนหน้านี้จางหายไปหมดแล้ว
เมื่อสายตาตกลงบนใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว ริมฝีปากเขาก็มีรอยยิ้มชัดเจน
ไป๋เถารู้สึกได้ว่าเขากำลังมอง จึงรีบซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลัง
เผยจั๋วหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากโต๊ะด้านหลัง บิดฝาออกแล้วยื่นมือมาหาเธอ “มานี่”
“ฉันทำเองได้”
ไป๋เถายื่นมือไปหยิบขวดน้ำ แต่เขาคว้าข้อมือเธอไว้ก่อน
ร่างของไป๋เถาเกร็งไปหมด เธอพยายามดึงมือกลับหลายครั้ง แต่ก็ถูกเขาจับไว้แน่นทุกครั้ง
เผยจั๋วช่วยไป๋เถาล้างมือเสร็จแล้ว ก็โยนขวดน้ำแร่เปล่าลงถังขยะ
“เด็กดีเก่งมาก” เขาก้มตัวเข้าใกล้ข้างหูเธอ น้ำเสียงแหบพร่าปิดความยินดีไว้ไม่มิด
ไป๋เถาขุ่นเคืองจนจ้องเขาเขม็ง
ความโกรธเพียงน้อยนิดในสายตาของเผยจั๋วดูเหมือนลูกแมวที่น้อยใจจนยอมกางกรงเล็บออกมา ไม่มีแรงข่มขู่เลยสักนิด
เขายื่นมือมาบีบแก้มนุ่มของเธอเบา ๆ “อยากกอดเธอนอนทั้งคืนจริง ๆ”