ฟู่หลินมองใบหน้าซีดเซียวของไป๋เถา พลันนึกถึงคำพูดที่เผยจั๋วเคยเอ่ยขึ้นมา
วันนั้นที่หอพัก เผยจั๋วบอกว่าเคยได้รับจดหมายรักจากไป๋เถา
ตอนนั้นฟู่หลินคิดเพียงว่าอีกฝ่ายจงใจยั่วโมโห จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของไป๋เถาในตอนนี้ คำตอบที่ชวนให้เหลือเชื่อก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
“เถาเถา” ฟู่หลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “จดหมายฉบับนั้น...อาจถูกส่งไปถึงมือเผยจั๋วแล้ว”
ไป๋เถาส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันที “เป็นไปไม่ได้”
น้ำเสียงของเธอหนักแน่น
“คืนนั้นคนที่ฉันเห็นชัด ๆ คือคุณ คุณสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้มตัวนั้น ตรงขอบหมวกมีตะเข็บสีดำเส้นเล็ก ๆ แล้วที่ปลายแขนก็มีลายซ่อนอยู่”
เธอจำรายละเอียดเหล่านั้นได้ชัดเจนเกินไป
“ถึงตอนนั้นจะมืดมาก แล้วคุณยังสวมหมวกอยู่ ฉันก็ไม่มีทางจำคนผิดหรอก”
สีหน้าของฟู่หลินค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น
เขาจำคืนนั้นได้แน่นอน
หลังฝึกเสร็จ อากาศก็เย็นลงกะทันหัน เผยจั๋วเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียก จึงหยิบเสื้อคลุมจากพนักเก้าอี้ของเขาไปสวมตามใจ
ทั้งคู่รูปร่างใกล้เคียงกัน เผยจั๋วยังกดหมวกลงต่ำ หากมองจากด้านหลังก็มีโอกาสจำผิดได้จริง ๆ
“คุณจำเสื้อคลุมไม่ผิด” ฟู่หลินเอ่ยเสียงเบา “แต่คนที่สวมมันไม่ใช่ผม”
ไป๋เถาชะงักงัน
ฟู่หลินเล่าเรื่องคืนนั้นให้เธอฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
“ผมให้เผยจั๋วยืมเสื้อคลุมไป”
ในหัวของไป๋เถาราวกับมีสายเส้นหนึ่งขาดผึง
เธอนึกย้อนกลับไปถึงคืนที่เอาจดหมายไปส่ง
หมวกของคนคนนั้นซึ่งมาพร้อมเสื้อคลุมสีเทาเข้มปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง เธอประหม่าเสียจนปลายนิ้วสั่น เพียงเห็นเสื้อผ้าที่คุ้นเคยก็ปักใจว่าเป็นฟู่หลิน