“เถาเถาไข้ขึ้นสูงมาก สี่สิบองศาเลย”
เจียงเหมียนเหมียนเหลือบมองไป๋เถาบนเตียง ก่อนกัดฟันพูดซ้ำอีกครั้ง
หญิงสาวขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากแห้งจนลอก
โทรศัพท์ข้างหมอนสว่างวาบแล้วดับลงซ้ำ ๆ แต่เธอกลับลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ
เสียงทึบดังมาจากปลายสาย คล้ายหัวเข่ากระแทกกับเก้าอี้
เผยจั๋วกำกุญแจรถแน่น เสียงที่เปล่งออกมาแทบเหมือนเค้นผ่านไรฟัน
“พาเธอลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้ เจียงเหมียนเหมียน ถ้าเธอไม่พาลงมาแล้วเกิดอะไรขึ้น เธอต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา”
สายถูกตัดไป
เจียงเหมียนเหมียนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง แต่ไม่มีเวลามัวกลัว เธอรีบเหยียบขั้นบันไดขึ้นเตียงแล้วยื่นมือไปเขย่าไหล่ไป๋เถา
“เถาเถา ตื่นก่อน เผยจั๋วให้เราลงไปข้างล่าง เธอไข้สูงมาก ต้องไปหาหมอนะ”
ไป๋เถอพยายามลืมตาขึ้นเล็กน้อย
เผยจั๋ว
ก็เผยจั๋วอีกแล้ว
แม้สมองจะพร่าเลือนเพราะพิษไข้ แต่เธอยังจำคำพูดเมื่อกลางวันได้ เขาบอกว่าไม่ได้ ต้องไปให้ได้
หลังลงจากรถสปอร์ตกลับมาถึงหอพัก เธอก็รีบอาบน้ำเย็น เธอไม่กล้าพูดเรื่องเลิกกันอีก และก็เกลี้ยกล่อมให้เขาเปลี่ยนใจไม่ได้ จึงได้แต่คิดว่าถ้าป่วยขึ้นมา อย่างน้อยคืนนี้ก็จะได้อยู่ที่มหาวิทยาลัย
ไม่คิดเลยว่าไข้จะขึ้นสูงขนาดนี้
ปวดหัวไปหมด ทั้งตัวก็เจ็บ แม้แต่ลมหายใจยังร้อนผ่าว
“ฉัน…ลุกไม่ไหว”
เสียงแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน
เจียงเหมียนเหมียนประคองเธอให้ลุกขึ้นนั่ง ไป๋เถาเพิ่งขยับมาถึงขอบเตียง ตรงหน้าก็มืดวูบ ร่างเอนเอียงไปด้านข้าง
“ระวัง!”
เจียงเหมียนเหมียนรีบพยุงเธอไว้ แขนแทบชาเพราะรับน้ำหนัก
เธอลองอยู่สองครั้ง แต่ก็ยังพยุงอีกฝ่ายขึ้นไปบนบันไดไม่ได้ จนเหงื่อผุดเต็มปลายจมูกด้วยความร้อนใจ
ประตูหอพักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนถูกผลักเปิดจากด้านนอก
หลินอิ่งกับเซี่ยเฉียวกลับมาจากข้างนอก
“ช่วยหน่อยได้ไหม เถาเถาไข้สูงมาก ต้องรีบพาลงไปข้างล่างแล้ว”