“คุณกำลังคบใครอยู่หรือ?” กู้สวินอดถามต่อไม่ได้
“แฟนคุณเป็นใคร เรียนมหาวิทยาลัยจิงหรือเปล่า?”
เมื่อนึกถึงใบหน้าเล็ก ๆ นุ่มนิ่มของไป๋เถา มุมปากเผยจั๋วก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“รุ่นน้องปีหนึ่ง”
กู้สวินจ้องเขาอยู่หลายวินาที จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น
คนในแวดวงของพวกเขามีไม่น้อยที่เริ่มคบหาดูใจกันตั้งแต่อายุสิบกว่าปี อีกทั้งยังเคยเห็นคนที่เปลี่ยนแฟนบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนรถ แต่เผยจั๋วกลับไม่เคยมีข่าวคราวเรื่องนี้เลย
ผู้หญิงที่ตามจีบเขามีให้เห็นไม่ขาด บางคนสวยจนแม้แต่กู้สวินยังอดมองซ้ำไม่ได้ แต่เผยจั๋วกลับจำชื่อของอีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ
กู้สวินเคยสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าองค์รัชทายาทผู้นี้จะไม่ชอบผู้หญิงหรือเปล่า
ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ก็มีแฟนขึ้นมา แถมยังเตรียมทางหนีทีไล่ไว้เพื่ออีกฝ่ายโดยเฉพาะ
กู้สวินยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่
“ทำไมไม่พามาให้รู้จักกันล่ะ”
“เธอมีเรียน” เผยจั๋วหยิบกาแฟขึ้นจิบ “ถ้าทำให้เธอเข้าเรียนสาย เดี๋ยวก็ทำหน้าบึ้งใส่ฉันอีก”
กู้สวินเลิกคิ้ว “ในเมืองหลวงยังมีคนกล้าทำหน้าบึ้งใส่คุณด้วยหรือ?”
เผยจั๋วหัวเราะหยันเบา ๆ ไม่ใช่แค่ทำหน้าบึ้งใส่เท่านั้น ยังทะเลาะกับเขาอีกด้วย
เขานึกถึงใบหน้าเล็ก ๆ ที่บึ้งตึงของไป๋เถาตอนลงจากรถ วันนี้เธอเถียงเขาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ยอมพูดประโยคนั้นออกมาว่าจะรักแค่เขาคนเดียว
จะบอกว่าไม่ใส่ใจก็คงโกหก
กล้าแอบไปพบรักแรกในฝันลับหลังเขา คืนนี้เขาจะทำให้เธอร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตบนเตียงให้ได้
ยิ่งคิด ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกว้าวุ่นในอก ลมหายใจเริ่มกระชั้นขึ้นเล็กน้อย