ไป๋เถาขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาคลออยู่บนแพขนตา ทว่าดื้อดึงไม่ยอมปล่อยให้ร่วงลงมา
เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะไปพัวพันกับตัวปัญหาอย่างเผยจั๋ว คนที่สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
ความสัมพันธ์กับฟู่หลินจบลงโดยไม่มีเหตุร้ายอะไร แต่กลับสูบเอาความกล้าหาญที่เธอสั่งสมมาหลายปีไปจนหมด
เดิมทีเธอแค่อยากขอเวลาสงบใจสักพัก แล้วค่อย ๆ เก็บความรู้สึกที่มีให้เขามาตลอดหกปีกลับคืนมา
แต่เผยจั๋วไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจเลย
เขาทั้งเอาแต่ใจและเผด็จการ ไม่เคยยอมฟังคำปฏิเสธของเธอ
ตระกูลเผยจะร่ำรวยแค่ไหน เขาจะหน้าตาดีเพียงใด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
เธอไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย
จูบเมื่อครู่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่จริง แต่หัวใจเต้นเร็วไม่ได้แปลว่าชอบ
เผยจั๋วล้ำเส้นของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า มีแต่จะทำให้เธอกลัวความสัมพันธ์นี้โดยสัญชาตญาณ
ไป๋เถานึกถึงฟู่หลิน
เด็กหนุ่มในความทรงจำมักสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้าน คิ้วตาอ่อนโยน ทั้งคำพูดและการกระทำล้วนมีระยะห่างพอดีที่ทำให้คนรู้สึกวางใจ
เมื่อเทียบกันแล้ว เผยจั๋วที่อยู่ตรงหน้ากลับเหมือนกองไฟที่พร้อมจะลุกลามจนควบคุมไม่ได้ แค่เข้าใกล้เกินไปก็อาจถูกแผดเผา
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งสิ้นหวัง จึงก้มหน้าลง ไม่ยอมมองเขา
เผยจั๋วจ้องเด็กสาวที่เงียบงันอยู่ในอ้อมแขน ความโกรธในอกค่อย ๆ มอดลง
เขาไม่ชอบเห็นเธอร้องไห้ ยิ่งไม่ชอบที่น้ำตาพวกนั้นเป็นเพราะเขาบีบคั้นเธอ
“โกรธแล้วเหรอ?”
ไป๋เถาไม่ตอบ
เผยจั๋วยื่นมือมาบีบคางเธอ แรงมือเบากว่าเมื่อครู่มาก ก่อนจะเชยใบหน้าน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยความน้อยใจขึ้นมา
“ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้กับเธอ” น้ำเสียงเขาอ่อนลง “ใครใช้ให้เธอพูดเรื่องเลิกกันก่อนล่ะ?”