เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากข้างกาย “ระวังตกลงไปเป็นอาหารปลา”
ไป๋เถาถูกดึงจนถอยหลังไปครึ่งก้าว เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
เผยจั๋วสวมชุดสีดำทั้งตัว เบื้องหลังคือราตรีมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ขับขอบร่างของเขาให้ขาวเย็น
เขายืนใกล้เกินไป ความเกียจคร้านที่มักปรากฏในแววตาและคิ้วจางลงไปมาก
หางตาของไป๋เถาแดงชื้น เส้นผมสองสามปอยแนบติดแก้ม ทั้งตัวดูราวกับสัตว์ตัวน้อยที่เปียกฝน
เผยจั๋วจ้องเธออยู่สองวินาที ในใจสบถคำหยาบ ลูกกระเดือกขยับลงอย่างแรง นิ้วมือพลันกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ไป๋เถาขมวดคิ้วเพราะเจ็บ “คุณทำฉันเจ็บแล้ว”
เผยจั๋วคลายแรงลงทันที แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ
ไป๋เถาจำเขาได้ ความน้อยใจบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง
“คุณมาทำอะไร?”
“มาเดินเล่น”
“โกหก” เธอดูดจมูก น้ำเสียงอ่อนจนแทบละลาย “คุณตั้งใจมาดูฉันขายหน้าต่างหาก”
เผยจั๋วหัวเราะด้วยความหงุดหงิด “ฉันตามคนเมามาตั้งไกลกลางดึก ก็เพื่อมาดูเธอขายหน้าเนี่ยนะ?”
ไป๋เถาส่งเสียงฮึเบา ๆ “คุณมันนิสัยไม่ดีอยู่แล้ว”
“อืม ฉันนิสัยไม่ดี” นานทีเผยจั๋วจะไม่โต้แย้ง เขาประคองเธอให้ถอยห่างจากริมทะเลสาบ
“งั้นก็ระวังไว้ล่ะ เดี๋ยวฉันจะโยนคุณลงไป”
ไป๋เถาดิ้นสองทีแต่ไม่หลุด จึงปล่อยให้เขาจับไว้ ปากยังคงบ่นเสียงเบา “ฟู่หลินก็นิสัยไม่ดีเหมือนกัน”
แววตาของเผยจั๋วมืดลงเล็กน้อย “เขาทำอะไรไม่ดี?”
“เขาจะคบกับดาวเด่นของโรงเรียน”
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเศร้า น้ำตาพลันเอ่อขึ้นมาอีก “เขาบอกว่ามองฉันเป็นน้องสาวมาตลอด ใครอยากเป็นน้องสาวเขากัน ฉันก็ไม่ได้ขาดพี่ชายสักหน่อย...”