ไป๋เถาไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด เธอซบอยู่ในอ้อมแขนของเจียงเหมียนเหมียน น้ำตาไหลพรากออกมาได้ทุกเมื่อ
“เหมียนเหมียน พวกเขาเป็นคนไม่ดีทั้งนั้น ฉันแค่อยากอาบน้ำ แต่พวกเขาไม่ยอมให้ไป”
เจียงเหมียนเหมียนเช็ดน้ำตาให้เธอไปพลาง หัวเราะไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้ไปพลาง “คุณหนูใหญ่ นั่นมันทะเลสาบนะ ถ้าเธอกระโดดลงไปจริง ๆ พรุ่งนี้คงไม่ใช่แค่อาบน้ำแล้ว แต่ทั้งมหาวิทยาลัยต้องประชุมประกาศเรื่องนี้กันหมด”
“ในทะเลสาบก็อาบน้ำได้”
“ได้ ๆ อาบได้ กลับไปอาบที่หอพักกันนะ”
เจียงเหมียนเหมียนไม่กล้ากระตุ้นคนเมาอีก จึงประคองเธอเอ่ยลาทุกคน
เผยจั๋วตั้งใจจะตามไป ทว่าหลินอิ่งกลับขวางเขาไว้ “คุณดื่มเหล้ามาแล้ว เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปส่งกลับนะ”
“ไม่ต้อง”
เขาเดินผ่านเธอไป มองดูไป๋เถาถูกประคองเข้าไปนั่งเบาะหลังของรถแท็กซี่ จนกระทั่งไฟท้ายลับหายไปตรงโค้งถนนบนภูเขา เขาจึงค่อยละสายตากลับมา
ระหว่างทางกลับมหาวิทยาลัย ไป๋เถาร้องไห้บ้างหัวเราะบ้างอยู่ในรถ
เมื่อครู่ยังกอดเจียงเหมียนเหมียนแล้วบอกว่าจะไม่ชอบฟู่หลินอีกแล้วอยู่เลย วินาทีต่อมาก็ตบอกประกาศว่า ต่อไปเธอจะหาแฟนที่สูงกว่าฟู่หลิน หล่อกว่าฟู่หลิน และรวยกว่าฟู่หลินให้ได้
คนขับมองผ่านกระจกหลังอยู่หลายครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจ
กว่าจะวุ่นวายกันจนถึงรุ่งสาง หอพักก็สงบลงได้ในที่สุด
วันรุ่งขึ้นตอนสิบโมงเช้า ไป๋เถาถูกปลุกให้ตื่นด้วยอาการปวดหัว
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านตกลงข้างเตียง เธอลืมตาขึ้น จ้องเพดานอยู่ครึ่งนาทีถึงนึกได้ว่าตัวเองกลับมาถึงหอพักแล้ว