ไป๋เถาเงยหน้าพรวด มองไปรอบ ๆ
กิ่งหลิวไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลม นักศึกษาสองสามคนที่อยู่อีกฝั่งก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่มีใครมองมาทางนี้
เผยจั๋วกลับบ้านไปแล้วแท้ ๆ
เธอสูดหายใจลึก พยายามดึงสติกลับมาจากคำพูดเหล่านั้น
“ฟู่หลิน ตอนนี้ฉันเป็นแฟนของเผยจั๋วแล้ว ระหว่างเราคงเป็นไปไม่ได้อีก”
เธอไม่มองตาเขาอีก “ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ”
พูดจบ ไป๋เถาก็เร่งฝีเท้าจากไปทันที
จนกระทั่งเดินพ้นทางเลียบทะเลสาบช่วงนั้น เธอถึงรู้สึกว่าสายตาที่จับจ้องจากด้านหลังถูกบดบังไปเสียที
เมื่อกลับถึงหอพัก เธอปิดประตู พิงบานประตูพักใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ
【ไม่ได้เจอ ฉันอยู่หอพัก】
ข้อความเพิ่งส่งออกไป คำตอบก็เด้งกลับมาทันที
【หึหึ!】
ปลายนิ้วของไป๋เถาเย็นเฉียบ
หึหึแล้วยังใส่เครื่องหมายตกใจอีก หมายความว่ายังไง?
เขารู้แล้วเหรอ?
แต่เขาออกจากมหาวิทยาลัยไปแล้ว จะรู้ได้ยังไงว่าเธอเจอฟู่หลิน
หรือว่าเขาแค่หลอกเธอ
เธอจ้องตัวอักษรสองคำนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งกระวนกระวายใจ สุดท้ายจึงกดปิดหน้าจอและไม่ตอบอีก
กล่องยาในกระเป๋าถูกกดจนส่งเสียงเบา ๆ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเดินเร็วตลอดทางจนเหงื่อผุดซึมแผ่นหลังอีกครั้ง
เธอรินน้ำอุ่นมาดื่มได้ครึ่งแก้ว ก็ยังอดเหลือบมองโทรศัพท์ไม่ได้
หน้าจอไม่สว่างขึ้นอีก
-
ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังหลักในที่ดินตระกูลเผย ใจกลางเมืองหลวง
คุณนายเผยชี้รูปถ่ายในโทรศัพท์ สีหน้าไม่น่ามอง
“รูปที่คุณนายฟู่ส่งมา คุณก็เห็นแล้ว ในใจคุณมีแต่เธอ แต่ในใจเธอไม่ได้มีแค่คุณหรอกนะ”
ในรูป ฟู่หลินก้มหน้าจับแขนของไป๋เถา ส่วนหญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทั้งคู่ยืนชิดกันมาก
เผยจั๋วหมุนโทรศัพท์เล่น ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย