ดวงตาของหลินอิ่งแดงก่ำ น้ำเสียงเจือแววสะอื้นอย่างเห็นได้ชัด
หนังสือที่กางอยู่บนโต๊ะถูกเธอกำจนมุมยับย่น ราวกับอดกลั้นมาทั้งคืน ในที่สุดก็ได้พบทางระบายความรู้สึกที่อัดอั้น
ไป๋เถายืนอยู่ข้างประตู รู้สึกขมปร่าในอก
เธอมองหลินอิ่งอย่างจริงจัง “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอน่าขันเลย”
หลินอิ่งจ้องเธอเขม็งอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร
“เมื่อคืนตอนเผยจั๋วบอกว่าจะซื้อของขวัญให้แฟน ฉันก็คิดเหมือนกันว่าคนที่เขาพูดถึงคือเธอ” ไป๋เถาพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
“จนกระทั่งเขาถือสร้อยคอเดินมาหาฉัน ฉันถึงรู้ว่าเขาเข้าใจผิดเพราะคำพูดตอนเมา เรื่องก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้จริง ๆ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างตรงไปตรงมา “ถ้ารู้แต่แรกว่าจะกลายเป็นแบบนี้ ฉันไม่มีทางขึ้นเรือซิงหลานเลย”
คำพูดนั้นไม่มีแววโอ้อวดแม้แต่น้อย มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด
แต่เมื่อเข้าหูหลินอิ่ง กลับฟังคล้ายความเวทนาที่มองลงมาจากที่สูง
ฟังจบ หลินอิ่งก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “แล้วไง?”
“อะไรนะ?”
“ตอนนี้เธอกำลังอธิบายให้ฉันฟัง หรือกำลังอวดฉันกันแน่?”
“ฉันไม่ได้อวด”
“อย่ามาทำเป็นได้ประโยชน์แล้วยังเสแสร้งถ่อมตัวอยู่ตรงนี้” หลินอิ่งขัดขึ้น น้ำตาคลออยู่ในดวงตา
“เผยจั๋วยอมรับเธอต่อหน้าคนตั้งมากมาย แถมยังสวมสร้อยเพชรสีชมพูให้เธออีก ปากก็บอกว่าไม่เต็มใจ แต่ในใจคงดีใจจนยิ้มไม่หุบ นอนไม่หลับทั้งคืนแล้วล่ะมั้ง?”
เธอเลือกชุดไปงานเลี้ยงเมื่อคืนอยู่นานตั้งครึ่งวัน แต่สายตากับเสียงชื่นชมของทุกคนกลับตกเป็นของไป๋เถา ส่วนเธอเหลือเพียงภาพแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างลนลาน
หากไป๋เถ้ายอมรับตรง ๆ ว่าชอบเผยจั๋ว บางทีเธออาจเกลียดอีกฝ่ายได้อย่างเต็มที่
แต่ไป๋เถากลับปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคนที่เธอปรารถนาแต่ไม่ได้มาเป็นเพียงปัญหาที่อีกฝ่ายพยายามหลีกหนี