ภายในห้อง 505 ของหอพักนักศึกษาชาย เผยจั๋วจ้องหน้าจอโทรศัพท์รออยู่นาน
หน้าต่างแชตเงียบสนิท ไป๋เถาไม่ตอบกลับ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพิมพ์ข้อความลงไปอีกบรรทัด
【เด็กดี กำลังทำอะไรอยู่?】
ข้อความส่งสำเร็จ แต่ก็ยังคงไร้คำตอบ
ป๋อฉี่จือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเห็นภาพนั้นชัดเจนทุกอย่าง มุมปากแทบฉีกไปถึงใบหู “พี่จั๋ว ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งพี่จะต้องกอดโทรศัพท์รอใครตอบข้อความด้วย”
เผยจั๋วเหลือบตาขึ้นมอง “ว่างมากหรือไง?”
“ก็แค่อยากรู้น่ะ” ป๋อฉี่จือลากเก้าอี้มานั่งคร่อม วางแขนทั้งสองข้างพาดพนักเก้าอี้
“ไม่คิดจริง ๆ ว่าแฟนพี่จะเป็นไป๋เถา ก่อนหน้านี้พวกเราคิดมาตลอดว่าเป็นหลินอิ่ง พี่ปิดบังได้ลึกซึ้งจริง ๆ”
เสิ่นโม่ฉือเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจคำถามนี้อยู่ไม่น้อย
ป๋อฉี่จือถามต่อ “พูดจริง ๆ นะ พี่เริ่มชอบรุ่นน้องเมื่อไหร่?”
ปลายนิ้วของเผยจั๋วหยุดนิ่งอยู่บนหน้าจอ
เมื่อไหร่น่ะหรือ?
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง
ครั้งแรกที่เขาสังเกตไป๋เถาอย่างแท้จริง คือคราวที่เธอเอาจดหมายรักมามอบให้เขา แต่กลับหันไปวนเวียนอยู่ข้างฟู่หลิน ยิ้มหวานน่ารักราวกับคนที่หน้าแดงก่ำมาขวางเขาไว้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เธอ
ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าผู้หญิงคนนี้ปากกับใจไม่ตรงกัน แถมยังกล้าไม่น้อย
แต่ตั้งแต่วันนั้น เขาก็มักจะมองเห็นเธอเป็นคนแรกท่ามกลางฝูงชน
เห็นเธอกอดหนังสือเดินออกมาจากอาคารเรียน เห็นเธอยุ่งจนเหงื่อผุดตรงปลายจมูกในร้านชานม และเห็นเธอยิ้มตาหยีเพียงเพราะฟู่หลินเอ่ยถามไถ่ขึ้นมาลอย ๆ