สีเลือดบนใบหน้าของไป๋เถาจางหายไปในพริบตา
เสียงสแกนสินค้าหน้าเคาน์เตอร์ยังคงดังไม่ขาดสาย แต่คำพูดของเผยจั๋วกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
เธอมองไปทางชั้นวางของ ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี
“คุณไม่รับปากว่าจะให้เวลาฉันเหรอ?”
เผยจั๋วก้มมองเธอ แค่นเสียงเย็นชา
“ให้เวลาแล้วคุณทำอะไรบ้าง? แอบไปเจอฟู่หลิน แล้วยังบอกฉันว่าคุณอยู่โรงอาหารอีก”
“เหมียนเหมียนชวนฉันไปกินข้าว ฉันถึงได้มา” ไป๋เถารีบอธิบาย “ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ข้างใน ถ้ารู้ก็คงไม่มา”
“ก็เจียงเหมียนเหมียนอีกแล้ว”
น้ำเสียงประชดประชันของเขาทำให้ไป๋เถาชะงัก
“คราวก่อนที่ไปร้านน้ำชา คุณก็บอกว่าเธอเป็นคนชวน คราวนี้ก็ยังเป็นเธออีก ที่รัก คุณคิดว่าข้ออ้างนี้ใช้ได้ผลดีมากหรือไง?”
“คราวนั้นพี่สาวคุณบอกฉันว่าอย่าบอกคุณ ส่วนคราวนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ”
ไป๋เถาพูดอย่างร้อนรน คนข้าง ๆ หันมามอง เธอจึงจำต้องลดเสียงลง
“คุณถามเหมียนเหมียนหรือฟู่หลินก็ได้ หลังจากเข้าไปแล้ว ฉันก็คิดจะกลับตลอด”
เผยจั๋วไม่ตอบ เขาดันเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ชั้นวางของอีกหน่อย
“เลือกมาสองกล่อง”
สินค้าบนชั้นวางอยู่ตรงหน้า ไป๋เถาไม่เคยแม้แต่จะชำเลืองมองชั้นนี้เวลาเดินซูเปอร์มาร์เก็ต
ยิ่งอยากเดินเลี่ยงไปให้พ้น ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังมองเธออยู่
เผยจั๋วรออยู่สองสามวินาที เห็นเธอยืนนิ่งไม่ขยับ จึงหยิบกล่องบางพิเศษขนาดใหญ่สองกล่องวางลงบนเคาน์เตอร์ตามใจ
พนักงานหยิบของขึ้นมาสแกน แล้วถามว่าต้องการถุงไหม
ไป๋เถายังไม่ทันตอบ เขาก็บอกว่าต้องการ จากนั้นจึงก้มมองเธอ
“จ่ายเงิน”
ไป๋เถาเงยหน้าพรวด