กระดิ่งเซนเซอร์ตรงประตูดังขึ้นสองครั้ง มีลูกค้าเดินเข้าร้านมาอีกคน
ไป๋เถาไม่มีเวลาคิดต่อถึงคำพูดของเผยจั๋ว เธอยกมือชี้ไปยังที่นั่งด้านใน
“รุ่นพี่เผย รบกวนไปรอตรงนั้นก่อนนะคะ”
เผยจั๋วชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
รุ่นพี่เผยอย่างนั้นเหรอ?
เป็นแฟนกันแล้วแท้ ๆ ยังเรียกสุภาพห่างเหินขนาดนี้
แต่เพิ่งเริ่มคบกัน เธอยังไม่ชินก็เป็นเรื่องปกติ
เผยจั๋วไม่ได้ทักท้วงทันที เขาหันไปนั่งลงบนเก้าอี้ชิดผนัง
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดคลุมพื้นร้านจนสว่าง ขณะที่เครื่องปรับอากาศทำงานเย็นฉ่ำ
ไป๋เถายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก้มหน้ารับออร์เดอร์ให้ลูกค้า ที่คาดผมหมีแพนด้าขยับไหวไปมาตามท่าทางของเธอ
เผยจั๋วเท้าคางด้วยมือข้างเดียว สายตาแทบไม่เคยละไปจากเธอ
เธอแนะนำเครื่องดื่มให้ลูกค้าอย่างอดทน พอยิ้มดวงตาก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว แตกต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าเขาอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารักจริง ๆ
จวินจวินที่รับหน้าที่ปิดฝาแก้วอยู่ข้าง ๆ มองตามสายตาเขาอยู่หลายครั้ง ก่อนจะแอบใช้ศอกสะกิดเจียงเหมียนเหมียน
“ผู้ชายหล่อคนนั้นมาหาไป๋เถาหรือเปล่า?”
เจียงเหมียนเหมียนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนริมทะเลสาบ แล้วตอบอ้อม ๆ ว่า “ก็ประมาณนั้นมั้ง”
“เขาจ้องเธอไม่หยุดเลย” จวินจวินลดเสียงลง น้ำเสียงตื่นเต้น “หรือว่ากำลังตามจีบอยู่?”
เจียงเหมียนเหมียนเผลอมองไปทางเผยจั๋ว
แม้จะอยู่ห่างกันครึ่งร้าน แต่เผยจั๋วกลับเงยหน้าขึ้นมาพอดี
สายตานั้นสงบนิ่งแต่กดดันอย่างยิ่ง ทำเอาทั้งคู่รีบก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นยุ่งทันที