เผยจั๋วตอบข้อความเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ เขายกแก้วชานมขึ้นแล้วเดินขายาว ๆ ไปยังเคาน์เตอร์
นิ้วยาวเคาะลงบนเคาน์เตอร์เบา ๆ
ไป๋เถาได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น
เธอทำหน้างุนงง กำลังจะถามเผยจั๋วว่ายังมีธุระอะไรอีก ชายหนุ่มก็ยกยิ้มที่มุมปาก
“ฉันไปก่อนนะ”
ไป๋เถาเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงพยักหน้าตอบ “ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของแฟนสาว เขาก็อดยื่นมือไปหยอกแพนด้าตัวน้อยบนศีรษะเธอไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกจากร้านชานม
ไป๋เถาขมวดคิ้ว จัดแพนด้าตัวน้อยบนศีรษะให้เข้าที่
บอกแล้วไงว่าจับแล้วจะเสียทรง ยังจะจับอีก! จริง ๆ เลย
เผยจั๋วไปกินมื้อกลางวันที่ร้านอาหารซึ่งนัดกับป๋อฉี่จือไว้ หลังมื้ออาหารเขาไม่ได้กลับหอพักทันที แต่ขับรถสปอร์ตกลับไปที่วิลล่าบนไหล่เขา
หน้าห้องพักชาย 505 ป๋อฉี่จือกลับมาหลังจากกินข้าวเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นคว้าประโยคที่ว่า “เมื่อคืน” ต่อ
ฟู่หลินกับเสิ่นโม่ฉือกลับมาจากห้องสมุด พอเดินเข้าประตูก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นของเขา
“พวกนายเห็นในกลุ่มหรือยัง? พี่จั๋วมีแฟนแล้ว”
เสิ่นโม่ฉือวางหนังสือลงบนโต๊ะ “เห็นแล้ว”
ฟู่หลินไม่ได้พูดอะไร แต่ปลายนิ้วชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า “แฟน”
ภาพดวงตาแดงก่ำของไป๋เถาเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ความคิดนี้ไร้เหตุผลสิ้นดี ทว่ากลับทำให้ใจเขาหนักอึ้งขึ้นมาในทันที
ตอนที่เธอผลักมือเขาออกเมื่อคืน ความห่างเหินนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ฟู่หลินบอกตัวเองว่านี่ต่างหากคือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
ในเมื่อเขาตอบรับความรู้สึกของเธอไม่ได้ ก็ควรปล่อยให้เธอตัดใจให้เร็วที่สุด แทนที่จะปล่อยให้เธอเสียเวลาอยู่กับเขาต่อไป