เวลา 13:30 น. ไป๋เถากับเจียงเหมียนเหมียนเลิกงานพิเศษแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน
ปลายเดือนกันยายน ไอร้อนของฤดูร้อนเริ่มจางหาย ใบแปะก๊วยริมทะเลสาบแต้มสีเหลืองอ่อน
สายลมพัดผ่านระเบียงทางเดิน หอบใบไม้ร่วงปลิวไปสองสามใบ แสงแดดเองก็เริ่มใสกระจ่างและอ่อนโยน
วันนี้ทั้งคู่มีเรียนวิชาเลือกข้ามคณะ
ไป๋เถากอดหนังสือเดินเข้าไปในห้องเรียนแบบขั้นบันได แล้วก็เห็นฟู่หลินกับเจียงอิ้งเยว่ที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องทันที
ฟู่หลินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ส่วนเจียงอิ้งเยว่สวมชุดถักไหมพรมสีม่วงอ่อน
ทั้งคู่นั่งเคียงกัน รูปลักษณ์โดดเด่น บุคลิกเข้ากัน ราวกับพระเอกนางเอกที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันในละครรักวัยรุ่น
นักศึกษารอบข้างหลายคนหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกระซิบกระซาบกัน
ฝีเท้าของไป๋เถาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วดึงเจียงเหมียนเหมียนไปนั่งเยื้องหลังพวกเขา
เจียงเหมียนเหมียนแตะแขนเธออย่างเป็นห่วง “ย้ายไปนั่งข้างหลังไหม?”
“ไม่ต้องหรอก” ไป๋เถากางหนังสือเรียนออก น้ำเสียงสบาย ๆ “ฉันตัดใจได้หมดแล้ว ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร”
แม้คำพูดจะฟังดูปล่อยวาง แต่นิ้วที่จับปากกากลับค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
ความชอบที่มีมานานถึง 6 ปีไม่ใช่สวิตช์ จะบอกให้ปิดก็ปิดได้ทันทีเสียเมื่อไร
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง ต่อให้ตัดใจไม่ลงแค่ไหน ก็ไล่ตามต่อไปตลอดไม่ได้
เจียงอิ้งเยว่เห็นไป๋เถาจากเงาสะท้อนบนกระจกตั้งนานแล้ว