เจียงเหมียนเหมียนชนเข้าอย่างจังจนภาพตรงหน้าพร่าไปหมด เธอกุมหน้าผากแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว
ทำไมแผงอกของคนคนนี้ถึงแข็งขนาดนี้นะ
เธอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับใบหน้าไร้อารมณ์ของเสิ่นโม่ฉือพอดี
หัวใจเจียงเหมียนเหมียนกระตุกวูบ กำลังจะเอ่ยขอโทษ แต่หางตากลับเหลือบเห็นคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างเขา
ป๋อฉี่จือ
เผยจั๋ว!
มือของเธอยังคงกุมหน้าผากอยู่ แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดไปก่อนแล้ว
“พะ...พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
ป๋อฉี่จือมองเธอแวบหนึ่งก่อนยิ้ม “มาร้านอาหารจะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็มากินข้าวน่ะสิ”
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ได้ยินว่าร้านนี้อาหารอร่อย วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือ เลยชวนพี่จั๋วกับโม่ฉือมาลองชิม”
ในหัวเจียงเหมียนเหมียนพลันอื้ออึง
นอกรั้วโรงเรียนมีร้านอาหารตั้งมากมาย ทำไมต้องบังเอิญมาเจอกันที่ร้านนี้ด้วยนะ
ห่างจากด้านหลังเธอไปไม่กี่ก้าว คือห้องส่วนตัวที่ไป๋เถากับฟู่หลินอยู่
แม้ประตูจะปิดสนิท เจียงเหมียนเหมียนก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้
ป๋อฉี่จือมองเลยไปด้านหลังเธอ
“ศิษย์น้องล่ะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?”
“เปล่าค่ะ” เจียงเหมียนเหมียนตอบอย่างรวดเร็ว
“เถาเถาไม่ได้มาค่ะ ไม่ได้อยู่กับฉัน เธออยู่ที่หอพัก”
ป๋อฉี่จือถามอย่างสงสัย “เธอมาที่นี่กินข้าวคนเดียวเหรอ?”
“ใช่ค่ะ มาคนเดียว” เจียงเหมียนเหมียนไม่กล้าหันไปมองทางเผยจั๋ว
“เดิมทีได้ยินว่าร้านนี้อร่อย เลยอยากมาลองดู แต่เมื่อกี้ได้ยินลูกค้าหลายคนบ่นว่ารสชาติธรรมดา ฉันเลยคิดว่าจะไปร้านอื่นค่ะ”
“ธรรมดาเหรอ?” ป๋อฉี่จือหันกลับไปมองโถงร้าน “คนก็เยอะดีนี่”