“พี่จั๋ว ผมแค่ล้อเล่นเอง”
ชายหนุ่มผมสีม่วงยิ้มเจื่อน ๆ พลางเกาจมูก
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเงินเองก็คาดไม่ถึงว่าเผยจั๋วจะปกป้องไป๋เถา จึงฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ แค่คิดว่าของขวัญชิ้นนี้ค่อนข้าง...พิเศษ”
“พูดไม่เป็นก็ไม่ต้องพูด”
น้ำเสียงของเผยจั๋วไม่ได้หนักหน่วง แต่กลับไม่มีใครในห้องโถงกล้าหัวเราะอีก
ป๋อฉี่จือเป็นคนแรกที่ได้สติ จึงยกแก้วเหล้าขึ้นมาไกล่เกลี่ย
“ผมว่าดีออก สั่งทำเฉพาะชิ้นเลยนะ ใส่ออกไปข้างนอกหน้าหนาวเท่จะตาย ตัว Z บนนั้นก็เห็นชัดเลยว่าเป็นของพี่จั๋วโดยเฉพาะ”
ไป๋เถาแก้เสียงเบา “ไม่จำเป็นต้องใส่ก็ได้ แค่เก็บไว้ก็พอ”
เผยจั๋วมองเธอ “ให้มาแล้ว ยังจะมาคุมด้วยเหรอว่าฉันจะใส่หรือไม่ใส่?”
ไป๋เถาพูดเสียงเบามาก “ฉันกลัวว่าคุณจะรู้สึกว่ามันคัน”
เผยจั๋วก้มตามองเธอ “เธอถักเองแท้ ๆ ไม่รู้หรือไงว่าคันไหม?”
ไป๋เถาอธิบายอย่างจริงจัง “ฉันลองกับแก้มแล้ว ขนนุ่มมาก แต่กลัวว่ามาตรฐานความนุ่มของคุณกับฉันจะไม่เหมือนกัน”
เผยจั๋วจินตนาการถึงถุงมือคู่นั้นแนบลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเธอ แววตาพลันมืดลงเล็กน้อย จู่ ๆ กล่องในมือก็เหมือนจะร้อนขึ้นมา
ไป๋เถามองเขาอย่างงุนงง
เธอคิดมาตลอดว่าคนที่รังเกียจของขวัญชิ้นนี้ที่สุดต้องเป็นเผยจั๋ว
ถึงอย่างไร เสื้อโค้ตที่มีราคาพอ ๆ กับบ้านหนึ่งหลัง เขายังสั่งให้โยนทิ้งได้อย่างไม่เสียดาย ถุงมือไหมพรมแค่คู่เดียว บางทีอาจยังมีราคาไม่เท่าผ้าเช็ดโต๊ะสักผืนในบ้านเขาด้วยซ้ำ
เผยจั๋วยื่นกล่องกระดาษให้พ่อบ้านด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “เอาไปไว้ในห้องฉัน”
พ่อบ้านชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรับกล่องมาอย่างนอบน้อม “ครับ คุณชาย”