ไป๋เถาถูกเผยจั๋วขวางไว้ตรงประตู กลิ่นไม้เย็นสะอาดจากกายเขาอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก
เธอเงยหน้ามองเขา “แล้วคุณอยากทำยังไงล่ะ?”
เผยจั๋วไม่ตอบ สายตาค่อย ๆ ไล้ไปตามคิ้วตาของเธอ
เมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้ เขาถึงสังเกตเห็นว่าเธอมีขนตายาว ยามประหม่า มันจะสั่นไหวเบา ๆ
หางตาขวาของเธอมีไฝเม็ดเล็กสีจาง หากไม่เพ่งมองก็คงไม่มีทางเห็น
เหมือนกับเด็กสาวที่ก้มหน้าส่งจดหมายรักให้เขาในคืนฝนตกคืนนั้นไม่มีผิด
ไป๋เถาถูกเขามองจนรู้สึกอึดอัด จึงขยับถอยหลังไปเล็กน้อย “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่านี่เป็นห้องหนังสือส่วนตัวของคุณ ประตูก็ไม่ได้ล็อก แถมไม่มีป้ายด้วย”
“ประตูไม่ล็อก แล้วเธอก็เข้ามาตามใจชอบได้งั้นเหรอ?”
“ฉันขอโทษไปแล้วนะ”
“ฉันรับคำขอโทษแล้วหรือไง?”
ไป๋เถาพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้รู้จักเผยจั๋วมากนัก แต่หลังจากได้เจอกันหลายครั้ง เธอก็ได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้รวยจริง ๆ และเข้ากับคนยากจริง ๆ ด้วย
เธอกัดริมฝีปาก “ก็ได้ งั้นฉันขอโทษอีกครั้ง ขอโทษนะ ต่อไปฉันจะระวัง ไม่เข้ามาอีกแน่นอน”
เผยจั๋วหัวเราะเย็น ๆ เบา ๆ “ยังคิดว่าจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ?”
“ฉันไม่ได้คิดว่าจะมีครั้งหน้า!” ไป๋เถาถูกเขาพูดจนแก้มร้อน “ฉันหมายถึงฉันจะไม่เข้ามาอีกแล้ว แบบนี้ได้หรือยัง?”
“ไม่ได้”
“คุณ—” ไป๋เถาโมโหจนพูดไม่ออก
เมื่อเห็นเธอเผยนิสัยเอาแต่ใจออกมาในที่สุด ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกในอกของเผยจั๋วกลับมลายหายไป
“ต่อหน้าฟู่หลินยังทำตัวว่าง่ายดีไม่ใช่เหรอ?” เขาจงใจถาม
“ทำไมพออยู่กับฉันถึงเถียงเก่งนักล่ะ?”
ไป๋เถาขมวดคิ้ว “เพราะพี่ฟู่หลินมีเหตุผลไง”
สีหน้าเผยจั๋วหม่นลงอีกครั้ง “เธอหมายความว่าฉันไม่มีเหตุผลหรือไง?”
“คุณพูดเองนะ”
เผยจั๋วจ้องเธอ ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห