ขนมเปี๊ยะไส้ไข่ปูเพิ่งมาถึงตอนเที่ยง
เธอรู้ว่าฟู่หลินชอบรสเค็ม จึงตั้งใจเลือกสองกล่องที่วันผลิตใหม่ที่สุดและบรรจุภัณฑ์สมบูรณ์ที่สุดจากหลายกล่อง ทั้งยังกอดประคองมาตลอดทาง เพราะกลัวแป้งพายจะแตก
ไป๋เถาก้มมองกล่องของขวัญ แล้วหาเหตุผลมาแก้ต่างให้เขา
บางทีเขาคงยุ่งจริง ๆ
ป๋อฉี่จือกลับมาจากสนามบาสฯ และจำไป๋เถาได้ทันทีที่เห็น
เขาหมุนลูกบาสในมือแล้วเดินเข้าไปหา “รุ่นน้อง เธอมายืนทำอะไรตรงนี้?”
ไป๋เถาเงยหน้าขึ้น ดวงตาพลันสว่างไสวเมื่อเห็นป๋อฉี่จือ
“รุ่นพี่ป๋อ ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
สายตาของป๋อฉี่จือเลื่อนไปหยุดอยู่ที่กล่องในอ้อมแขนเธอ
“ช่วยอะไร?”
“นี่เป็นขนมเปี๊ยะไส้ไข่ปูที่บ้านส่งมาให้ค่ะ” ไป๋เถาอธิบาย “ตอนนี้พี่ฟู่หลินมีธุระ รบกวนรุ่นพี่ช่วยเอาขึ้นไปให้เขาหน่อยได้ไหมคะ?”
ป๋อฉี่จือยื่นมือไปตรงหน้าไป๋เถา ก่อนจะแกล้งชักมือกลับ “ให้ฉันเป็นคนวิ่งส่งก็ได้ แต่จะคิดค่าส่งยังไง?”
ไป๋เถาชะงักไป “ยังต้องคิดค่าส่งอีกเหรอคะ?”
ป๋อฉี่จือชี้ไปด้านหลัง “จากตรงนี้ไปชั้นห้า ทางสูงชันไกลสุดลูกหูลูกตาเลยนะ”
ไป๋เถาอดหัวเราะไม่ได้ เธอยื่นขนมเปี๊ยะสองกล่องให้เขา “กล่องหนึ่งให้พี่ฟู่หลิน อีกกล่องให้รุ่นพี่ แบบนี้พอได้ไหมคะ?”
“ตกลง”
ป๋อฉี่จืออุ้มขนมทั้งสองกล่องขึ้นไปชั้นบนอย่างพึงพอใจ
เขาถือของไว้สองมือ ไม่สะดวกเปิดประตู จึงใช้เท้าเตะประตูห้องให้เปิด เสียงดังไม่น้อย ทำให้เผยจั๋วกับฟู่หลินที่อยู่ในห้องเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“ดูสิว่าฉันเอาอะไรมา” ป๋อฉี่จือแกว่งกล่องในมือ “รุ่นน้องไป๋เถาฝากให้เอาขึ้นมาโดยเฉพาะเลย”
เมื่อได้ยินชื่อไป๋เถา มือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ของเผยจั๋วก็หยุดชะงัก