ไป๋เถากลับหอพักแล้วล้มตัวลงนอนยาวตลอดคืน
วันรุ่งขึ้นเกือบเที่ยง เธอถึงได้สร่างเมาอย่างเต็มที่
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ตกกระทบข้างเตียง ศีรษะเธอปวดราวกับถูกใครเคาะอยู่ทั้งคืน
เธอกอดผ้าห่มนั่งนิ่งอยู่ตั้งนาน ความทรงจำเมื่อคืนถึงค่อย ๆ กลับมาเป็นช่วง ๆ
ปฏิเสธที่จะจูบเผยจั๋ว แล้วดื่มเหล้าหมดทั้งแก้ว
กอดฟู่หลิน
แถมยังมีกุ้งมังกรหัวเก้าหัวอีกตัว
ไป๋เถายกมือปิดหน้าอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนเธอจะชี้หน้าเผยจั๋วแล้วด่าว่าเขาตาบอดด้วย
เจียงเหมียนเหมียนได้ยินเสียง จึงโผล่หน้าออกมาจากม่านเตียง “สร่างแล้วเหรอ?”
ไป๋เถาพยักหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก “เมื่อคืนฉันโดนอะไรเข้าสิงหรือเปล่า?”
ส่วนหลังจากนั้นไปห้องพักรับรองได้อย่างไร แล้วใครเป็นคนห่มผ้าให้ เธอนึกไม่ออกเลยสักนิด
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนดังขึ้น
พอเห็นชื่อฟู่หลิน หัวใจเธอก็เต้นเร็วขึ้นทันที
“ตื่นหรือยัง?” เสียงชายหนุ่มเจือเสียงหัวเราะ “กระเป๋าคุณลืมไว้ในรถ ผมอยู่ข้างล่างนะ”
“ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้”
ไป๋เถากระโดดลงจากเตียง คุ้ยตู้เสื้อผ้าหาชุดกระโปรงสีชมพูตัวหนึ่ง หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็ทาลิปสติกบาง ๆ หน้ากระจก
เจียงเหมียนเหมียนพาดตัวอยู่บนราวเตียง มองเธอแล้วถาม “แค่ลงไปเอากระเป๋า ต้องแต่งหน้าด้วยเหรอ?”
“หน้าฉันดูไม่ค่อยดีน่ะ”
“อ๋อ ผู้หญิงแต่งตัวให้คนที่ตัวเองชอบสินะ”
ใบหูของไป๋เถาร้อนวูบ เธอคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งออกไปทันที
ต้นไม้หวงฮวาที่หน้าหอพักกำลังออกดอกงาม ดอกสีเหลืองเล็ก ๆ แต้มเต็มกิ่ง ใบไม้แดงสองสามใบถูกลมสารทพัดร่วงลงมา หมุนคว้างช้า ๆ กลางแสงแดด
ฟู่หลินยืนอยู่ใต้ต้นไม้ สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน ดูสะอาดตาราวกับเดินออกมาจากภาพประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย