แสงแดดยามเที่ยงของฤดูใบไม้ร่วงลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบการบูร แล้วตกกระทบบนใบหน้าด้านข้างอันขาวเย็นของเขา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรูปงามดูหล่อเหลาและสูงศักดิ์ขึ้นไปอีก
ไป๋เถาไม่คิดเลยว่าเผยจั๋วจะพูดง่ายขนาดนี้
เดิมทีเธอยังกังวลว่าขนมเปี๊ยะไส้ไข่ปูที่แตกเป็นชิ้นในกล่องจะทำให้เขาไม่พอใจ แต่ตอนเขารับไป กลับไม่มีแววรังเกียจแม้แต่น้อย
ไป๋เถาวิ่งมาอย่างเร่งรีบ แก้มยังแดงระเรื่ออย่างนุ่มนิ่ม เธอยกมือขึ้นนวดแก้มเบา ๆ พยายามกดความร้อนผ่าวนั้นลง
สายตาของเผยจั๋วจับอยู่บนใบหน้าเธอ
ดูน่าหยิกดีจัง
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา ปลายนิ้วของเขาก็ขยับโดยไม่รู้ตัว
ไป๋เถาลูบแก้มเสร็จก็ลดมือลง เงยหน้ามองเผยจั๋ว «รุ่นพี่เผย ยังมีธุระอะไรอีกไหมคะ?»
เผยจั๋วได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน แล้วสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างไม่แสดงพิรุธ
เขากวาดตามองรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงกระแอมเบา ๆ
«มีอะไรที่อยากได้ไหม?»
ไป๋เถาชะงัก «อะไรคะ?»
«ของตอบแทน» เขายกกล่องขนมในมือขึ้น «ผมไม่รับของคนอื่นมาเปล่า ๆ»
«ไม่ต้องหรอกค่ะ» ไป๋เถารีบโบกมือ «เป็นของฝากจากบ้าน ไม่ได้ราคาแพงอะไร»
ยิ่งเธอปฏิเสธ เผยจั๋วก็ยิ่งคิดว่าเธอกำลังเล่นกลยุทธ์ถอยเพื่อรุก
เขียนจดหมายรักให้เขา ถักถุงมือให้เขา ตอนนี้ยังเอาขนมมาให้ แต่กลับไม่ยอมรับของตอบแทนอีก
ทำเป็นไม่ต้องการอะไรสักอย่าง ที่แท้ก็ซ่อนความคิดไว้ลึกซึ้งไม่เบา
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์สั่นขึ้นสองครั้ง
เจียงเหมียนเหมียนส่งข้อความรัว ๆ มาราวกับจะทวงชีวิต
【เถาเถา เธอตกลงไปข้างล่างแล้วเหรอ?】
【ถ้ายังไม่กลับมา วิชาเอกบ่ายนี้จะสายแล้วนะ】
ไป๋เถาเห็นเวลาแล้วสีหน้าเปลี่ยน «บ่ายนี้ฉันยังมีเรียน ต้องกลับไปเตรียมตัวก่อนนะคะ รุ่นพี่เผย ฉันไปก่อนค่ะ»