หลังกลับจากร้านอาหารมาถึงหอพักพร้อมเจียงเหมียนเหมียน ไป๋เถาก็หยิบถุงกระดาษใบหนึ่งออกมาจากก้นตู้เสื้อผ้า
ข้างในมีผ้าพันคอสีแดงผืนหนึ่ง
เธอถักเสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน
ตรงปลายผ้าพันคอซ่อนลวดลายเล็ก ๆ ไว้ เป็นดวงดาวหลายดวงล้อมรอบดวงจันทร์ ดวงจันทร์หมายถึงฟู่หลิน ส่วนดวงดาวหมายถึงเธอ
เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะรอให้อากาศหนาวกว่านี้ค่อยเอาไปให้ฟู่หลิน แต่ตอนนี้กลับไม่อยากรออีกแล้ว
เจียงเหมียนเหมียนพูดถูก
ความชอบที่ยาวนานถึง 6 ปี อย่างไรก็ต้องมีคำตอบ
ไป๋เถาวางผ้าพันคอลงบนฝ่ามือ แล้วใช้นิ้วลูบเส้นไหมพรมเนื้อนุ่มช้า ๆ ในหัวทบทวนประโยค “ฉันชอบคุณ” ซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งที่มีแค่ 4 คำ แต่พอท่องถึงครั้งที่ 3 หัวใจก็เต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่
เจียงเหมียนเหมียนสวมบทเป็นฟู่หลินให้เธออยู่ครึ่งชั่วโมง
ครั้งแรก ไป๋เถาเพิ่งเรียก “พี่ฟู่หลิน” ออกมา ก็ประหม่าจนลืมคำพูดต่อจากนั้นเสียแล้ว
ครั้งที่สองเสียงเบาจนแทบไม่ต่างจากเสียงยุง เจียงเหมียนเหมียนยื่นหูเข้าไปใกล้เธอแล้วยังฟังไม่รู้เรื่อง
“สารภาพรักไม่ใช่สอบตอบปากเปล่าสักหน่อย ไม่ต้องท่องบทหรอก” เจียงเหมียนเหมียนจับไหล่เธอไว้
“ถึงตอนนั้นก็มองตาเขา แล้วบอกสิ่งที่อยากพูดที่สุดก็พอ”
ไป๋เถาพยักหน้า แต่ในใจยังเหมือนมีกวางน้อยตัวหนึ่งกระโดดไปมาไม่หยุด
เธอพับผ้าพันคออีกครั้ง แล้วใส่ลงในถุงของขวัญสะอาดใบหนึ่ง
ยามเย็น ใบไม้บนต้นหลวนถูกแสงอาทิตย์ย้อมจนกลายเป็นสีแดงเข้ม
ไป๋เถาจ้องหน้าต่างแชตของฟู่หลินอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าส่งข้อความไปหาเขา