แก้มของไป๋เถาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอก้มหน้าขยำสายกระเป๋าเงียบ ๆ
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง รถแล่นไปตามถนนลงเขา
ไป๋เถาเพิ่งคลายมือออกช้า ๆ เมื่อเห็นทางแยกที่คุ้นตา รอยเล็บที่กดลงบนฝ่ามือยังคงอยู่ พอแตะก็เจ็บเล็กน้อย
แสงไฟจากมหาวิทยาลัยปรากฏอยู่เบื้องหน้าแล้ว
รถสปอร์ตจอดลงภายในมหาวิทยาลัย ไป๋เถาปลดเข็มขัดนิรภัย มือเพิ่งแตะมือจับประตู เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู
“เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน”
เธอหันกลับไป “จะเอาไปทำอะไร?”
ชายหนุ่มยื่นมือมาโดยไม่อธิบาย
ด้านนอกหน้าต่างรถมีนักศึกษาจับกลุ่มเดินผ่านเป็นระยะ บ้างถืออาหารมื้อดึก บ้างอุ้มหนังสือที่เพิ่งยืมจากห้องสมุด
ทั้งที่กลับมาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ไป๋เถาก็ยังลงจากรถไม่ได้ในทันที
เธอขยับโทรศัพท์เข้าหาตัว
“ฉันอยากกลับหอแล้ว”
“ดูเสร็จแล้วจะให้กลับ” เผยจั๋วยังคงมองเธอ มือไม่ได้ลดลง
หลังจากยื้อกันอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เถาก็ปลดล็อกโทรศัพท์อย่างไม่เต็มใจแล้วยื่นให้ สายตาจับจ้องมือของเขาไม่วาง
“ห้ามทำอะไรมั่วซั่วนะ”
เผยจั๋วเปิดวีแชต แล้วก็เห็นชื่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว
รุ่นพี่เผย! สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก
เลื่อนลงไปอีกก็เห็นคำว่า พี่ฟู่หลิน แววเย็นเยียบในดวงตาของเขายิ่งเข้มข้นขึ้น
คืนนี้ฟู่หลินส่งข้อความมาขอโทษหลายข้อความ แต่ไป๋เถาไม่ได้ตอบกลับสักข้อความ
เผยจั๋วกวาดตามองครู่หนึ่ง ก่อนกดเข้าไปหน้าแก้ไขชื่อเรียกทันที
“คุณทำอะไร?”
ไป๋เถายื่นมือไปคว้า เขากลับยกโทรศัพท์ขึ้นสูง
พอหน้าจอหันกลับมาอีกครั้ง รุ่นพี่เผยก็กลายเป็นคำว่าเด็กดี ส่วนคำว่าพี่ที่ต่อท้ายชื่อพี่ฟู่หลินก็ถูกลบออกไปแล้ว