เผยจั๋วไม่ได้พูดอะไรในทันที
มือที่ไป๋เถาคล้องคอเขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้น แทบอยากจะชักกลับ
คำพูดอ่อนหวานเมื่อครู่ใช้ความกล้าของเธอไปจนหมดแล้ว ให้พูดอีกครั้งเธอก็พูดไม่ออก
ชายหนุ่มเบือนหน้า สายตาหยุดลงบนใบหน้าเธอ
“กลัวเจ็บจริง ๆ เหรอ?”
ไป๋เถาพยักหน้าทันที
“จริงค่ะ”
เผยจั๋วมองเธอ คล้ายกำลังแยกแยะว่าคำพูดนี้จริงสักกี่ส่วน
เธอร้อนใจ จึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วเสริมเสียงเบา “เก็บคุณไว้ในใจ ไม่ต้องสักไว้บนตัวได้ไหมคะ?”
พอพูดจบ ไป๋เถาก็หน้าแดงเสียเอง
กระดากปากชะมัด
เธอเองก็ไม่รู้ว่าพูดประโยคนี้ออกมาได้อย่างไร
แต่เผยจั๋วกลับฟังเข้าใจ
มือที่วางอยู่ข้างเอวเธอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาก้มตามองเธอ รอยไม่พอใจตรงมุมปากค่อย ๆ เลือนหาย
“เก็บไว้ในใจเหรอ?”
ไป๋เถาฝืนใจพยักหน้ารับ
ในร้านเงียบมาก ถึงกับได้ยินเสียงเปิดลิ้นชักจากด้านใน ทำให้เธอยิ่งกังวลว่าเจ้าของร้านคงกำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่
เธอไม่สนใจความเขินอายอีกต่อไป ดึงปกเสื้อเขาเบา ๆ
“ไม่สักได้ไหมคะ?”
เผยจั๋วก้มหน้าหัวเราะ
ตลอดทางที่ผ่านมาเธอเอาแต่ขมวดคิ้วหรือไม่ก็หลบหน้าเขา ตอนนี้ยอมเข้ามาใกล้ก่อนอย่างหาได้ยาก แถมยังพูดอะไรแบบนี้อีก
“ได้ ไม่สักแล้ว”
ดวงตาไป๋เถาเป็นประกายขึ้นมาทันที ไหล่ที่เกร็งอยู่พลอยผ่อนคลายตามไปด้วย
“จริงนะคะ?”
“แต่พูดแล้วว่าจะเก็บฉันไว้ในใจ ก็อย่าหลอกกันล่ะ” เผยจั๋วมองเธอ พูดเน้นทีละคำอย่างจริงจัง
ความโล่งใจในใจไป๋เถาปนความกระอักกระอ่วนขึ้นมาอีกหลายส่วน เธอหลบสายตาเขาแล้วตอบอ้อมแอ้ม “ค่ะ”