เผยจั๋วถือโทรศัพท์ สีหน้าหม่นคล้ำไม่น่ามอง
“ใครบอกคุณ?”
“อย่ามายุ่งว่าฉันรู้ได้ยังไง” เผยซูเฉินพูดเสียงเข้ม “รีบเลิกกับผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้ ตระกูลเผยไม่อนุญาตให้แกคบกับผู้หญิงแบบนั้น”
“แบบไหน?”
เผยจั๋วยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดผ่านพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
อีกฝ่ายรีบถอยออกไป ปล่อยห้องรับแขกให้เขา
“คุณเคยเจอเธอ หรือเคยพูดกับเธอสักคำไหม? อ้าปากก็เรียกผู้หญิงแบบนั้นแล้ว”
“ต้องเจอด้วยหรือไง? เรื่องไปถึงหูแม่แกแล้ว” เผยซูเฉินพูดไปก็ยิ่งโมโห
ลูกชายคนนี้ของเขา ปกติจะเอ้อระเหยแค่ไหน อย่างน้อยก็ยังรู้จักกาลเทศะ
แต่ตอนนี้กลับกล้าเถียงคำพ่อเพราะผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
“แกรู้หรือว่าความชอบคืออะไร? คนอื่นเข้าหาแกเพราะมีจุดประสงค์ หลอกจนแกหัวหมุน ยังคิดว่าตัวเองได้ของดีมาเสียอีก”
แววตาของเผยจั๋วเย็นชาลง
“คนของตระกูลฟู่พูดหรือ?”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ
แค่หยุดไปเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
ก่อนหน้านี้ไม่นาน คุณนายฟู่ติดต่อคุณนายเผย
ในสาย เธอไม่ได้พูดสักคำว่าตัวเองดูถูกไป๋เถาอย่างไร เพียงบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเดิมทีตั้งใจจะเกาะฟู่หลิน แต่ลูกชายของเธอไม่หลงกล สุดท้ายกลับไปเกาะเผยจั๋วแทน
“เด็กยังอายุน้อย ไม่รู้ว่าจิตใจคนเราร้ายกาจแค่ไหน เสี่ยวจั๋วเติบโตมาท่ามกลางความสุขสบาย จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร”
ถ้อยคำทุกคำฟังดูราวกับกำลังคิดแทนตระกูลเผย
พอคุณนายเผยได้ฟังก็หน้าเปลี่ยนสีทันที ส่วนเผยซูเฉินยิ่งระงับโทสะไม่อยู่ ถึงได้โทรศัพท์มา
“ในเมื่อรู้แล้ว แกก็ควรตาสว่างสักที”