คุณนายฟู่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ รอยยิ้มฝืน ๆ บนใบหน้าแข็งค้างไปหมด
เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
ให้เธอคุกเข่าขอโทษไป๋เถา?
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่ว่าเธอไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับอย่างนอบน้อม แล้วเคยต้องมาอับอายขายหน้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร
แต่เผยจั๋วมีสีหน้าเย็นชา ไม่มีท่าทีล้อเล่นแม้แต่น้อย
ใบหน้าคุณนายฟู่แดงก่ำ มือเท้าขอบโต๊ะไว้ ครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ไป๋เถาเองก็ชะงักไปเช่นกัน
เธอแค่อยากตอบโต้คำพูดร้าย ๆ เหล่านั้น ไม่เคยคิดจะให้ผู้ใหญ่คุกเข่าต่อหน้า
ฟู่หลินได้สติก่อนใคร เขาขมวดคิ้วมองเผยจั๋ว
“แม่ผมพูดผิด ก็สมควรขอโทษ แต่ถึงยังไงท่านก็เป็นผู้ใหญ่ ให้คุกเข่ามันเกินไป”
เผยจั๋วถอดถุงมือแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ
“เมื่อกี้แม่คุณด่าไป๋เถายังไง คุณไม่ได้ยินหรือไง?”
ฟู่หลินเม้มริมฝีปากแน่น “เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นก็ได้”
“แม่คุณเลือกพูดแต่คำที่ฟังไม่เข้าหูที่สุด ตอนนี้กลับให้ผมเห็นแก่หน้าท่านงั้นหรือ”
เผยจั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเย็นลง
“แฟนของผม เผยจั๋ว ใครคิดจะรังแกก็รังแกได้หรือไง?”
คุณนายฟู่จิกเล็บลงบนผ้าปูโต๊ะ ไม่กล้าตอบ ได้แต่มองลูกชาย
ฟู่หลินไม่ได้มองเธอ สายตาจับอยู่บนใบหน้าของไป๋เถา
หางตาของหญิงสาวยังแดงเรื่อ ตรงหน้าเธอมีทิชชูยับยู่ยี่วางอยู่ ทุกคำที่แม่พูดเมื่อครู่ เขาจำได้ทั้งหมด และเพราะจำได้ ตอนนี้จึงยากจะเอ่ยปากช่วยขอร้องแทน
เผยจั๋วเอียงหน้า สายตาหันกลับไปหาไป๋เถา
“เธอว่าไง?”