ไป๋เถาหันไปดึงลูกบิดประตู
มือยังไม่ทันแตะ ก็ถูกเผยจั๋วขวางไว้
ในกระเป๋าของเธอมีเสียงแจ้งเตือนดังต่อเนื่องหลายครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู
มีข้อความหลายข้อความจากฟู่หลิน เขาส่งมาขอโทษเธอเรื่องคุณนายฟู่ แต่เธอไม่ได้ตอบ
อีกข้อความเป็นของเจียงเหมียนเหมียน ถามว่าเธอจะกลับเมื่อไร
ไป๋เถากำโทรศัพท์ไว้ในมือ “เหมียนเหมียนกำลังรอฉันกลับไป”
บนหน้าจอมีข้อความเพิ่มขึ้นมาอีกสองข้อความ ข้อความหนึ่งถามว่ากินข้าวเสร็จหรือยัง อีกข้อความถามว่าจะซื้อชานมกลับไปฝากไหม
ไป๋เถาจ้องคำว่า “ชานม” จู่ ๆ ก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอคิดว่าแค่เดินออกจากร้านอาหาร เรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดในคืนนี้ก็คงผ่านไปแล้ว
เธอจะกลับหอพักไปล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วค่อย ๆ ลืมคำพูดของคุณนายฟู่
แต่สุดท้ายเธอกลับไปถึงหอพักไม่ได้ด้วยซ้ำ
เผยจั๋วก้มมองข้อความของเจียงเหมียนเหมียน น้ำเสียงเย็นชา
“ตอบไปว่าคืนนี้เธอไม่กลับ”
ไป๋เถาเงยหน้าพรวด “ฉันต้องกลับแน่นอน”
เธอก้มหน้าตอบเจียงเหมียนเหมียนหนึ่งข้อความ
【ฉันยังไม่กลับมหาวิทยาลัย ไม่ต้องซื้อมาให้หรอก】
ส่งข้อความออกไปได้ไม่นาน เจียงเหมียนเหมียนก็ส่งเครื่องหมายคำถามกลับมา
เธอดับหน้าจอ กำโทรศัพท์ไว้ในมือ นิ้วมือสั่นระริก
เผยจั๋วมองเธอ “กลัวฉันเหรอ?”
ไป๋เถาไม่ตอบ
“เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย ถึงกับกล้าด่าคุณนายฟู่”
“คุณกับเธอไม่เหมือนกันนี่”
แววตาของชายหนุ่มไหววูบ
ไป๋เถาหลุบตาลง “อย่างน้อยเธอก็ไม่ลากฉันมาที่นี่แล้วไม่ยอมให้ไป”