เผยจั๋วไม่ได้พูดซ้ำ
เขาเดินตรงไปหาไป๋เถา แล้วคว้ามือที่เธอกำลังจะหยิบกระเป๋าไว้
สัมผัสคุ้นเคยอุ่นวาบขึ้นมา ปลายนิ้วของไป๋เถาหดเกร็ง เธอชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว
แต่ชายหนุ่มกลับจับแน่นขึ้น
เธอเงยหน้ามองเขา ขยับริมฝีปากเล็กน้อย
คำว่า “เราเลิกกันแล้ว” ยังไม่ทันหลุดจากปาก เผยจั๋วก็หันไปมองคุณนายฟู่เสียก่อน
“ขอแนะนำอย่างเป็นทางการสักหน่อย”
บนใบหน้าเขามีรอยยิ้มจาง ๆ ทว่าดวงตากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
“แฟนผม ไป๋เถา”
สายตาคุณนายฟู่ตกลงบนมือที่กุมกันอยู่ สีหน้าพลันซีดเผือด
“ต่อไปเธอจะเข้าประตูตระกูลเผย ส่วนประตูตระกูลฟู่ของพวกคุณ...” เผยจั๋วเหลือบมองรูปถ่ายบนโต๊ะ
“ไม่มีวันแตะถึงปลายเท้าเธอ”
คุณนายฟู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก
เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กสาวที่ตนดูแคลนจะเป็นแฟนของเผยจั๋ว
ในสายตาคนนอก ตระกูลฟู่ก็มีหน้ามีตาเพียงพอแล้ว แต่เมื่อเทียบกับตระกูลเผย เธอกลับไม่มีทุนพอจะวางท่าแม้แต่น้อย
คนที่เธอพยายามหาทางผูกมิตรในงานเลี้ยงเหล่านั้น พอเจอเผยจั๋วก็ยังต้องเรียกคุณชายเผยอย่างนอบน้อม
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่แค่คบกันเล่น ๆ
แต่คือการเข้าประตูตระกูลเผย
เมื่อนึกถึงคำพูดที่เพิ่งเอ่ยออกไปด้วยปากตัวเอง คุณนายฟู่ก็เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นกลางหลัง
เผยจั๋วประคองไหล่ไป๋เถา กดให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นก็เลื่อนเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วนั่งลง
ขาเก้าอี้ครูดพื้นดังแผ่วเบา
เขาเงยหน้ามองแม่ลูกที่ยังยืนอยู่
“กินต่อสิ”
ริมฝีปากคุณนายฟู่ขยับ “คุณชายเผย ฉัน...”
“ข้าวยังไม่หมด จะรีบร้อนไปไหน?”