ทันทีที่ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิด บรรยากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ฟู่หลินยืนอยู่ตรงประตู สิ่งแรกที่เห็นคือมือของไป๋เถาที่คล้องอยู่หลังคอเผยจั๋ว
หญิงสาวร่างเล็กถูกเขาอุ้มพาดแขน ชายกระโปรงสีขาวทิ้งตัวลงมา ขาเรียวเล็กห้อยอยู่กลางอากาศ
มือข้างหนึ่งของเผยจั๋วรองอยู่ใต้ข้อพับเข่าเธอ ส่วนอีกข้างโอบรัดเอวไว้แน่น ท่าทางสนิทสนมจนยากจะไม่คิดไปไกล
ความอ่อนโยนบนใบหน้าฟู่หลินจางหายไป
“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?”
ไป๋เถาได้สติขึ้นมาทันที ราวกับถูกคำพูดนั้นลวกจนรีบปล่อยคอเผยจั๋ว
“ไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นนะ”
เธอดิ้นรนจะลงจากอ้อมแขน แต่เผยจั๋วยังไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเธอร้อนใจและผลักไหล่เขาเบา ๆ เขาถึงได้กดสายตาลง ก่อนวางเธอลงกับพื้น
เท้าของไป๋เถาเพิ่งแตะพื้น หัวเข่ายังอ่อนแรงอยู่ ร่างจึงโอนเอนไปเล็กน้อย
เผยจั๋วเอื้อมมือประคองเอวเธอโดยไม่รู้ตัว
ฟู่หลินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดึงไป๋เถาไปยืนข้างตัว
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่ค่ะ” ไป๋เถารีบส่ายหน้า “เมื่อกี้ฉันยืนอยู่บนบันได เช็ดชั้นหนังสือ แล้วพลาดเหยียบวืด รุ่นพี่เผยรับฉันไว้ทันค่ะ”
ฟู่หลินมองบันไดไม้ที่ล้มอยู่ข้าง ๆ คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ทำไมถึงต้องทำความสะอาดห้องหนังสือ?”
ไป๋เถาอ้าปาก แต่สายตากลับล่อกแล่กมองเผยจั๋วอย่างรู้สึกผิด
เผยจั๋วล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง เอนกายพิงโต๊ะหนังสืออย่างสบาย ๆ ราวกับเมื่อครู่คนที่อุ้มเธอไว้ไม่ยอมปล่อยไม่ใช่เขา
“เธอบุ่มบ่ามเข้ามาในห้องหนังสือส่วนตัวของฉันเอง”
“ฉันไม่รู้ว่าห้ามเข้ามาค่ะ” ไป๋เถาอธิบายเสียงเบา “เห็นประตูเปิดอยู่ก็เลยคิดว่าเข้าได้ ฉันเผลอไปจับหนังสือของเขา รุ่นพี่เผยเลยให้ฉันทำความสะอาดห้องหนังสือให้เรียบร้อยก่อนค่อยไป”