สองนาทีผ่านไปเร็วกว่าที่ไป๋เถาคิดไว้มาก
เธอเพิ่งรวบรวมความกล้า ตั้งใจจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ป๋อฉี่จือก็มองโทรศัพท์แล้วประกาศว่า “หมดเวลา”
ไป๋เถาจึงจำใจคลายแขนจากฟู่หลิน แล้วค่อย ๆ นั่งตัวตรง
อ้อมกอดพลันว่างเปล่า เธอกลับรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ฟู่หลินก้มมองเธอ หางตาของหญิงสาวแดงเรื่อ แววตาก็ไม่แจ่มใสเหมือนปกติ เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกไอร้อนนึ่งจนสุก
“ทำไมหน้าแดงขนาดนี้?”
เขายกมือแตะหน้าผากเธอ
ฝ่ามือเย็นสบายแนบลงมา ไป๋เถาก็ถูไถแก้มกับมือนั้นโดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ดื่มเหล้าเยอะไปหน่อย ไม่เป็นไร”
ฟู่หลินชะงักไปกับท่าทางออดอ้อนราวกับลูกแมวของเธอ
เผยจั๋วมองเห็นทุกอย่างชัดเจน
ไฟโทสะไร้ที่มาพลันปะทุขึ้นในอก เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ กระทบกันจนเกิดเสียงใสกังวาน
“ไม่เล่นแล้ว”
ป๋อฉี่จือกำลังจะเริ่มรอบต่อไป พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น “เพิ่งเล่นไปกี่รอบเอง?”
“ไม่สนุก”
เผยจั๋วลุกจากที่นั่ง สีหน้าเย็นชาเสียจนใคร ๆ ก็ดูออกว่าอารมณ์ไม่ดี
เจ้าของวันเกิดไม่เล่นแล้ว คนอื่นก็ไม่สะดวกจะเล่นต่อ
กิจกรรมช่วงหลังจึงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
คนรับใช้เก็บแก้วเหล้าออกไป พ่อครัวประจำบ้านเข็นรถอาหารเรียงกันเข้ามา
กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย ปูจักรพรรดิ ไข่ปลาคาเวียร์ รังนก และขนมหวานนานาชนิดถูกจัดวางบนโต๊ะยาวตามลำดับ กลิ่นหอมอบอวลช่วยกลบกลิ่นเหล้าได้อย่างรวดเร็ว
ทุกคนกลับมาครึกครื้นกันอีกครั้ง
ไป๋เถาเริ่มง่วง แต่ยังคิดว่าตัวเองพอฝืนไหว เธอลุกจากโซฟา หยิบจานใบหนึ่งขึ้นมา แล้วถือที่คีบไปตักอาหาร