บางครั้งเขาเงยหน้าขึ้น สายตาก็มักจะเหลือบไปทางบันไดวนที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสอง
ป๋อฉี่จือเคาะโต๊ะเบา ๆ “พี่จั๋ว ถึงตาพี่แล้ว คิดอะไรอยู่?”
“คิดอยู่ว่าจะทำยังไงให้นายแพ้จนหุบปากได้”
เผยจั๋วโยนไพ่ใบหนึ่งลงไปอย่างไม่ใส่ใจ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นพอดี
บนหน้าจอปรากฏคำเชิญให้รับสายวิดีโอจากแม่
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เดินออกจากห้องจัดเลี้ยงที่อึกทึก แล้วหันกลับเข้าไปในห้อง
เมื่อเชื่อมต่อวิดีโอแล้ว สมาชิกตระกูลเผยก็เบียดกันอยู่เต็มหน้าจอ
เสิ่นถิงหลานมารดาของเผยจั๋วนั่งอยู่ด้านหน้า พี่สาวสองคนอยู่ทางซ้ายและขวา ส่วนเผยซูเฉินบิดาของเขายืนอยู่ด้านหลัง ปากก็บอกให้พวกเธออย่าเบียดกัน แต่ตัวเองกลับกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งจอ
“สุขสันต์วันเกิด”
เสียงทั้งสี่ดังขึ้นพร้อมกัน
เผยจั๋วพิงโต๊ะหนังสือ มุมปากปรากฏรอยยิ้มจริงใจขึ้นมาบ้างในที่สุด “ซ้อมกันมาก่อนหรือเปล่า?”
เผยซีพี่สาวคนโตแย่งโทรศัพท์ไป “ใครจะอยากซ้อมกับนายกัน? แม่เร่งให้พวกเรานั่งรอตั้งแต่สองทุ่ม กลัวพลาดตอนนายตัดเค้ก วันเกิดทั้งทีควรฉลองกับเพื่อน ๆ ไม่ยอมให้พวกเราไปหา นายนี่ใจร้ายจริง ๆ”
เผยจั๋วยังไม่ทันได้ตอบ เสิ่นถิงหลานก็ถามขึ้นทันที “ตัดเค้กหรือยัง? มื้อเย็นได้กินอะไรหรือเปล่า? บนเขาอากาศเย็น อย่าใส่แค่เสื้อแขนสั้นอีกล่ะ”
“ทำหมดแล้วครับ” เผยจั๋วตอบอย่างอดทน “ร้อนนิดหน่อย เลยเพิ่งถอดเสื้อคลุม”
ในที่สุดเผยซูเฉินก็เบียดเข้ามากลางจอ “พ่อสั่งรถแข่งรุ่นใหม่ไว้ให้แล้ว เดือนหน้าจะส่งไปถึงประเทศเรา”
“ไม่เอาครับ”
“ทำไมไม่เอา?”
“ผมซื้อเองได้”
เผยซูเฉินขมวดคิ้ว เผยหยางพี่สาวคนรองเตือนอยู่ข้าง ๆ “พ่อคะ เดือนที่แล้วเขาเพิ่งหาเงินได้ก้อนหนึ่ง พ่อลืมแล้วหรือ?”