ทุกคนในห้องต่างมองไปทางเผยจั๋ว
ในบรรดาผู้ชายที่อยู่ที่นี่ ฟู่หลินสูง 187 เซนติเมตร ก็โดดเด่นพอแล้ว แต่เผยจั๋วยังสูงกว่าเขาอีก 2 เซนติเมตร ส่วนคนที่เหลือล้วนสูงไม่ถึง 187 เซนติเมตร โจทย์ข้อนี้จึงไม่มีคำตอบอื่น
เผยจั๋วเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ไม่หลบสายตาของคนรอบข้าง
เขามองเพียงไป๋เถา
หญิงสาวยืนนิ่งอยู่กับที่ ปลายนิ้วยังคีบกระดาษใบนั้นไว้
ฤทธิ์สุราทำให้แก้มของเธอแดงระเรื่อ ดวงตาเรียวสวยมีประกายชุ่มวาว ริมฝีปากคู่นั้นจึงดูนุ่มนวลอวบอิ่มยิ่งขึ้น
สายตาของเผยจั๋วหยุดอยู่บนริมฝีปากเธอ 2 วินาที
ทั้งสองสบตากันข้ามโต๊ะยาว
เสียงโห่แซวรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ ถึงกับมีคนตั้งใจเปิดทางให้ไป๋เถา
“รุ่นน้อง รีบไปสิ!”
“นี่ไม่ใช่บทลงโทษที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าเป็นรางวัล”
ในที่สุดไป๋เถาก็ได้สติ รีบส่ายหน้า
“ไม่ได้ค่ะ”
คิ้วของเผยจั๋วขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
ชายหนุ่มผมสีม่วงหัวเราะถาม “ทำไมไม่ได้ล่ะ? ที่มหาวิทยาลัยจิง มีผู้หญิงตั้งกี่คนฝันอยากจูบคุณชายเผย เธอแน่ใจนะว่าจะยอมทิ้งโอกาสดี ๆ แบบนี้?”
“ฉัน...”
ไป๋เถาเผลอมองฟู่หลิน
ฟู่หลินนั่งอยู่ทางซ้ายของเธอ รอยยิ้มที่มุมปากเลือนหายไปแล้ว
เขาไม่ได้ตัดสินใจแทนเธอ เพียงเลื่อนแก้วเหล้าบนโต๊ะออกไปด้านข้าง
เมื่อเห็นการกระทำนั้น ความลังเลในใจไป๋เถาก็พลันมลายไปสิ้น
“ฉันเลือกดื่มค่ะ”
ห้องนั่งเล่นเงียบลงชั่วขณะ
เผยจั๋วยังคงอยู่ในท่าเดิม ทว่าสายตาค่อย ๆ เย็นชาลง
ป๋อฉี่จือมองเขาที มองไป๋เถาที พยายามกู้บรรยากาศ “ไม่งั้นเปลี่ยนเป็นคำท้าข้ออื่นดีไหม? เหล้าแก้วนี้ดีกรีไม่เบา รุ่นน้องคงไม่ค่อยได้ดื่มเหล้าหรอก”