โจวตู้เจวียนยังหยิบดอกไม้ประดับศีรษะอันงดงามยิ่งสองดอกกับปิ่นปักผมวิจิตรสองอันออกมา ให้แก่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่แต่งออกเรือนไปแล้วกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องน้อยหวงอิงตามลำดับ
แม้แต่เจ้าเปาจิ๋วก็ยังได้ลูกกวาดผลไม้แวววาวมาหนึ่งกำมือ
โจวต้าอวี่มองดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม เขาเพิ่งได้รับมีดสั้นคมกริบจากพี่สาวแท้ ๆ เล่มหนึ่ง จึงมิได้อิจฉาของขวัญเหล่านี้เลย
ทุกคนในครอบครัวล้วนได้รับของขวัญที่โจวตู้เจวียนมอบให้
ป้าสะใภ้รองเห็นกิ๊บดอกไม้แพรและปิ่นปักผมที่งดงามกว่าเดิมก็ตะลึงงัน รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าดอกไม้แพรสีแดงใหญ่ที่พวกตนเพิ่งให้ไปนั้นด้อยค่ายิ่งนัก
ป้าสะใภ้รองยังถลึงตาใส่พี่รองอย่างแรง “ดูของเจ้าที่เลือกมาสิ สู้ตีปิ่นเงินให้ตู้เจวียนสักอันยังไม่ได้เลย!”
พี่รองก็รู้สึกว่าตนไร้ผิดยิ่งนัก เหตุใดครากลับมาบ้านครานี้ฟ้าจึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เล่า
ดอกไม้แพรสีแดงนี้ แต่เดิมล้วนดูดีมีหน้ามีตานัก เหตุใดจู่ ๆ ฐานะทางบ้านถึงได้ดีขึ้นรวดเร็วปานนี้!
ป้าสะใภ้ใหญ่ยิ่งค่อย ๆ ผลักกิ๊บและปิ่นกลับไป ส่ายศีรษะพลางกล่าว “มิได้ สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป พวกเรารับของมามากมายแล้ว ทุกครั้งที่นำผักป่ามาแลกเปลี่ยนก็ให้ราคาต่ำสุดแก่คนในครอบครัวพวกเราเอง
ของเหล่านี้พวกเราไม่อาจรับไปเปล่า ๆ เช่นนี้อีก รอให้พวกเราขุดผักป่าและเก็บเห็ดมาแลกเปลี่ยนภายหลังเถิด”
ป้าสะใภ้รองได้ฟังก็ผลักของกลับไปเช่นกัน