โจวตู้เจวียนได้ยินเสียงเคาะประตู เปิดประตูลานบ้านออกดู โอ้โห เป็นครอบครัวที่พร้อมหน้ากันจริง ๆ เหมือนวันตรุษจีนไม่มีผิด
นางยิ้มพลางเชื้อเชิญคนจากบ้านเก่าเข้ามา “มากันครบเลยหรือ นับว่าพอเหมาะ วันนี้ข้าเองก็มีของจะมอบให้ทุกคน ไม่ต้องให้ไอ้อวี่ไปตามทีละคน”
หวังอิงกำลังอยู่ในครัวจัดเตรียมซาลาเปาสำหรับขายวันพรุ่งนี้ พอได้ยินเสียงเอะอะที่หน้าประตูก็ร้องบอก “ตู้เจวียน เจ้าช่วยดูแลแขกก่อนนะ ข้าตรงนี้ใกล้เสร็จแล้ว”
โจวจงซิ่นกับโจวต้าอวี่กำลังอยู่ที่ลานหลังบ้าน กำลังสับผักเลี้ยงไก่และทำงานบ้าน พากันเดินมายังลานหน้า ต่างคนต่างทักทายกัน
พี่รองกับป้าสะใภ้รองเป็นฝ่ายหยิบดอกไม้ผ้าแพรกับของตอบแทนขอบคุณออกมาก่อน
ป้าสะใภ้รองผลักหยวนเป่าน้อยไปข้างหน้าพลางว่า “ตู้เจวียนเอ๋ย เรื่องเจ้ากระโดดน้ำช่วยหยวนเป่าไว้ก่อนหน้านี้ พวกเราละอายใจนักที่ไม่มีของตอบแทนสมน้ำสมเนื้อมาจนบัดนี้ คอยจนพี่รองของเจ้ากลับมา พวกเราถึงมา
นับว่าโชคดีแท้ที่มีเจ้าช่วยหยวนเป่าไว้ ไม่เช่นนั้นแล้ว ป้าสะใภ้รองของเจ้า… ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรจริง ๆ แค่คิดก็ไม่กล้าคิดแล้ว...”
ยิ่งพูด ป้าสะใภ้รองผู้เจรจาเป็นเลิศก็อดสะอื้นขึ้นมาไม่ได้
นางตบหยวนเป่าน้อยเบา ๆ “ยังยืนงงอะไรอยู่อีก ในระหว่างทางมาสอนเจ้าอย่างไรเล่า ยังไม่เข้าไปบอกขอบคุณพี่สาวรองของเจ้าด้วยตัวเองอีก”
หยวนเป่าน้อยนึกไม่ถึงว่าแม่ของตนที่ทั้งดุดันและราวกับฟ้าถล่มก็ไม่หวั่นจะร้องไห้ ถูกผลักมายังตรงหน้าโจวตู้เจวียน ชั่วขณะกลับทำอะไรไม่ถูก ตะกุกตะกักจนเอ่ยอะไรไม่ออก