โจวตู้เจวียนซึ่งเป็นผู้เสียหายและควรจะโกรธที่สุด กลับพบว่าพอเห็นพ่อแม่และน้องชายล้วนขุ่นเคืองยิ่งกว่านางอีก ตัวนางเองกลับไม่อาจโกรธได้มากกว่านี้แล้ว
นางปลอบว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร รอให้ภัยแล้งมาเยือน พวกเขามาขอยืมเสบียงจากเรา เราก็จะย้อนถามพวกเขาบ้าง บอกว่าครอบครัวเราอดอยากใกล้ตายกันหมดแล้ว หากพวกเขาไม่ให้ เราก็จะใช้ข้ออ้างว่าพวกเขาไร้จิตใจเมตตามาถอนหมั้น จะได้เอาคืนพวกเขาอย่างสาสม!”
โจวจงซิ่น หวังอิง และโจวต้าอวี่ต่างเบะปากพร้อมกันอย่างรู้ใจ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการแก้แค้นที่เบาบางเพียงนี้
โจวตู้เจวียนทั้งขำทั้งจนใจ “ตอนนี้กิจการของเราล้วนเข้าที่เข้าทางแล้ว รีบหาเงินแทบไม่ทัน ที่ไหนเลยจะมีเวลามากมายเดินทางไกลไปเสียเวลากับครอบครัวนั้นอีก
นอกจากนี้ หลังภัยแล้งก็คือภัยสงคราม เมืองหย่งคังนั้นถูกฆ่าล้างเมือง เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะมาตายเอาตอนภัยสงครามก็ได้ คนชั่วย่อมมีฟ้ากลั่นแกล้ง เราแค่ระบายความอัดอั้นบ้างก็พอ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปหรอก”
เมื่อคิดว่าครอบครัวนั้นภายหลังก็ยากจะรอดพ้นความตาย สีหน้าบนใบหน้าของคนตระกูลโจวจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หวังอิงบ่นงึมงำ “หึ! งั้นก็ปล่อยพวกเขาไปก่อนเถิด สาเหตุหลักคือเรากำลังยุ่งหาเงินไม่มีเวลา ไม่อย่างนั้น หึหึ”
โจวจงซิ่นและโจวต้าอวี่ก็เช่นกัน บ่ายคล้อยผ่านครึ่งวัน ยังพอมีเวลาก่อนมื้อค่ำ พวกเขาก็แบกจอบไปที่ไร่ผักหาชายชราโจวอีกครั้ง
โจวตู้เจวียนตามไปดูแลว่าเมล็ดพันธุ์ผักที่นางนำมาจากยุคใหม่นั้นปลูกขึ้นงอกงามอย่างไรบ้าง