เจ้าหยวนเป่าน้อยที่ถูกจับได้ในตอนแรกยังไม่พอใจนักเพราะมีคนมารบกวนการเล่นสนุกของมัน เมื่อหันกลับไปพบว่าเป็นพ่อแท้ๆ ของตน ก็ดีใจยิ่งนัก “พ่อ! ท่านกลับมาแล้ว!”
พี่รองโจวจงอี้เอามือขยี้ศีรษะบุตรชายเล็กของตน “ใช่แล้ว พ่อทำงานเสร็จแล้ว แม่เจ้าเล่า ย่าเจ้าเล่า คนในบ้านเล่า เหตุใดไม่มีใครอยู่บ้านเลย? เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ?”
เจ้าหยวนเป่าน้อยนับนิ้วมือบอกทีละคน “ป้าสะใภ้ใหญ่กับแม่ ท่านพี่ชายกับพี่หญิงสาว ต่างไปขุดผักป่าบนเขา ย่าน่าจะถูกบ้านใดเรียกไปรับซื้อผักป่า ปู่อยู่ทางใต้กำลังทำสวนผัก
ดังนั้นที่บ้านจึงไม่มีใครเลยขอรับ!”
พี่ใหญ่และพี่รองต่างตกใจยิ่งนัก อันใดนะ?! ทั้งครอบครัวพากันขึ้นเขาไปขุดผักป่า?!
ทางบ้านเกิดเรื่องใหญ่ที่พวกเขาไม่รู้งั้นหรือ? เหตุใดถึงได้ลำบากถึงเพียงนี้?!
พี่รองก็รีบถามอีกว่า “พากันขึ้นเขาไปขุดผักป่าเพื่ออันใด?”
เจ้าหยวนเป่าน้อยมองพ่อของตนอย่างประหลาดใจ “ก็เพื่อหาเงินขอรับ แม่บอกว่าข้าน้อยเกินไป บนเขายังไม่สูงเท่าพงหญ้า มิเช่นนั้นหยวนเป่าก็จะตามไปขุดผักป่าบนเขาด้วย จะได้ช่วยที่บ้านหาเงินขอรับ!”
สีหน้าของพี่ใหญ่และพี่รองต่างเคร่งเครียดขึ้นมา
ผักป่าจะขายได้กี่มากน้อย ถึงขั้นต้องใช้คนทั้งครอบครัวขุดผักป่าหาเงินได้ นับว่าพบเรื่องใหญ่เป็นแน่!
พี่ใหญ่ร้อนใจถึงขั้นโมโหเล็กน้อย “พวกนางก็จริงๆ เลย หากพบเรื่องอันใดก็มาบอกเราเถิด ขุดผักป่าจะหาเงินได้เท่าไร แม่กับคนอื่นๆ ก็เป็นเช่นนี้เสมอ เอาแต่บอกข่าวดีไม่เคยบอกข่าวร้าย!
ไปแล้วๆ ข้าจะไปดูบนเขาว่าเกิดเรื่องใด!”