ผลคือเห็นเห็ดจี๋จงสดใหม่ขนาดนี้ มีคนใจดีช่วยอธิบายให้ฟัง ทุกคนเลยเข้าใจว่า ของดีแบบนั้นมันแพงสมน้ำสมเนื้อ
เห็ดขายหมดแล้ว แต่สายตาคมๆ ของทุกคนก็สังเกตเห็นว่ายังมีผักกาดเขียวสดๆ อีกเยอะ
มีลุงคนหนึ่งหยิบขึ้นมามองดูพลางหรี่ตา “โอ้โห นี่มันผักกาดเขียวป่านี่นา เดี๋ยวนี้ผักกาดเขียวเป็นแบบปลูกทั้งนั้น ผักกาดเขียวป่าหายากนะ เมื่อก่อนตอนลงชนบทน่ะได้กินทุกวัน ตอนนี้นานๆ เจอที”
ลุงถามว่า “แม่หนู ผักกาดเขียวป่านี่ก็ขายด้วยใช่ไหม ลุงขอซื้อสัก 2 ชั่ง กลับไปทำให้ยายที่บ้านห่อเกี๊ยวกิน”
“ขายค่ะ ขายๆๆ พวกนี้ขายหมดทุกอย่างเลย!” โจวตู้เจวียนรีบบอก
ธุรกิจถึงปาก จะไม่ขายได้ยังไง
ผักป่าพวกนี้สำหรับนางมันไม่มีค่าเลย จะเปลี่ยนเป็นเงินที่นี่ได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี!
นางฉลาดขึ้นแล้ว “ราคาลุงมองตามสบายเลยค่ะ แค่นี้แหละ ขายหมดเดี๋ยวหนูไปแล้ว”
นางไม่รู้ราคา ก็ให้ลูกค้าเสนอมาเลยสิ ยังไงก็มีคนมองอยู่รอบๆ ตั้งมาก ลุงคนนี้แต่งตัวเนี้ยบเรียบร้อย มีหน้ามีตา ไม่กล้าเอาเปรียบนางแน่
เป็นไปตามคาด ลุงคิดอยู่สักพัก ข้างๆ ก็มีคนโน้นคนนี้พูดแทรกว่าพวกเขาเคยซื้อกันมาราคาเท่าไร
ลุงว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน ผักกาดเขียวปลูกชั่งละ 6 หยวน ส่วนป่าราคาต้องขึ้นเป็นเท่าตัว อันนี้สดมากแบบนี้ เพิ่งเด็ดมาไม่นาน ขึ้นเป็นสามเท่าก็ยังถือว่าปกติ เลยให้หนูชั่งละ 25 หยวนละกัน”
“ได้เลย!” โจวตู้เจวียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบตกลงอย่างคล่องแคล่ว
25 หยวนต่อชั่ง ก็ซื้อข้าวสารแป้งขาวได้ 10 ชั่งเหมือนกัน ผักกาดเขียวป่านี้ถูกนางเด็ดมาขายที่นี่ นับว่าใช้มูลค่าสูงสุดแล้ว!