โจวตู้เจวียนจ้องแป้งขาวตาไม่กระพริบ เธอนึกว่าที่บ้านไม่มีแป้งขาวมานานแล้ว
เธอชี้ไปที่ข้าวสารและแป้งขาวที่เปิดถุงไว้ ถามว่า "ป้าสวี แป้งกับข้าวสารนี่ขายยังไง"
ป้าสวีว่า "แป้งกิโลละสองเหมาห้าสิบ ข้าวสารกิโลละสองเหมายี่สิบ หนูจะเอาเท่าไหร่"
โจวตู้เจวียนมีแปดร้อย ได้มาจากค่าชดเชยที่ช่วยโจวหน่วนอวี้จนบาดเจ็บ
เธอคิดเลขในใจเร็ววูบ พบว่าซื้อแป้งกับข้าวสารได้ตั้งสามร้อยกว่ากิโลกรัม แถมเป็นของชั้นดีอีก!
ถึงตอนนี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตนได้ทรัพย์ก้อนใหญ่แค่ไหน
ตกใจจนรีบควักสี่ร้อยยัดใส่มือโจวหน่วนอวี้ "ที่แท้แปดร้อยมันมากขนาดนี้เลยหรือ เงินนี้ฉันรับไว้ทั้งหมดไม่ได้ ต้องหารกันคนละครึ่ง"
โจวตู้เจวียนคิดว่าแค่ไหล่ถลอกคงชดเชยไม่เท่าไหร่
ไม่คิดว่าจะได้เงินมากถึงค่าข้าวสารแป้งขาวสามร้อยชั่ง!
มากเกินไป รับไว้แล้วมือร้อนใจจริง
คราวนี้ไม่ว่าโจวหน่วนอวี้จะปฏิเสธยังไงก็ไม่เป็นผล เธอจำต้องรับไว้อย่างเสียไม่ได้
พลางตอกย้ำความคิดที่จะพาโจวตู้เจวียนไปทำงานหาเงินด้วยกัน
เพราะโจวตู้เจวียนไม่แน่ใจว่าของที่ซื้อที่นี่จะเอากลับไปโลกของเธอได้หรือเปล่า เธอจึงซื้อแป้งขาวและข้าวสารอย่างละห้าชั่ง