เมื่อเห็นว่าตะกร้าสะพายหลังบรรจุข้าวสารห้าชั่งและแป้งขาวห้าชั่งอยู่ครบถ้วน โจวตู้เจวียนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก จากนั้นก็ดีใจเป็นล้นพ้น
ของจากยุคใหม่สามารถนำกลับมายังราชวงศ์ต้าอวี๋ได้ ต่อไปนางก็จะไปค้าขายหาทรัพย์จากที่นั่นได้แล้ว!
หัวใจของโจวตู้เจวียนเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นางราวกับได้เห็นหนทางและความหวังในการรับมือกับภัยแล้งและการอพยพหนีตายในอีกหนึ่งปีข้างหน้า!
ขณะที่นางคิดจะแบ่งปันข่าวดีนี้ให้คนในครอบครัว ก็เพิ่งรู้ว่าบ้านเงียบสงัดไร้ผู้คน
นี่ก็ยามเที่ยงแล้ว ตามเหตุผลบ้านควรมีคนอยู่บ้าง
นางเพิ่งเดินถึงหน้าประตู ก็พบกับป้าสะใภ้รองที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านนาง รีบเร่งฝีเท้ามุ่งสู่ภูเขา
นางรีบดึงตัวเอาไว้ถามว่า “ป้าสะใภ้รอง เกิดอันใดขึ้นหรือ เหตุใดจึงรีบร้อนไปไหน?”
ป้าสะใภ้รองร้อนใจยิ่งนัก ไม่หันศีรษะกลับมาตอบว่า “ไปช่วยหาคนน่ะ ตู้เจวียนแห่งตระกูลโจวเราหายตัวไปในภูเขา พวกเราเพิ่งรู้และไปตามหากัน ถ้าเจ้าไม่มีธุระอันใดก็…”
“เอ๊ะ ประเดี๋ยวก่อน”
ป้าสะใภ้รองพูดได้ครึ่งหนึ่งก็รู้สึกผิดสังเกต หันกลับมามอง ผู้ที่เอ่ยถามมิใช่โจวตู้เจวียนที่กำลังตามหาอยู่หรอกหรือ?!
“ตู้เจวียน?! เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่บ้าน? มิใช่เจ้าตกลงมาจากเนินเขาในภูเขาแล้วหายตัวไปหรอกหรือ? ทั้งครอบครัวเรียกคนตั้งครึ่งหมู่บ้านขึ้นไปตามหาบนภูเขา เจ้าถึงบ้านตั้งแต่เมื่อใด?! พ่อแม่น้องชายตามหาเจ้าจนแทบคลั่งแล้ว!”
ป้าสะใภ้รองดึงตัวโจวตู้เจวียนตรวจดูอย่างละเอียด พบว่าไม่เป็นอันใด จึงค่อยถอนหายใจยาว จากนั้นก็สงสัยว่านางกลับบ้านมาได้อย่างไร