"อะไรนะ? รางวัลชนะเลิศการประกวดแกะสลักจิ๋วนานาชาติ? เจ้าแกะสลักวอลนัตงานเลี้ยงท้อเซียนนั่นน่ะหรือ?" โจวตู้เจวียนตกตะลึงถึงขั้นเอ่ยทวนซ้ำอีกคราโดยไม่รู้ตัว
"ใช่แล้ว!" หยางหลิ่วมู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยิ่ง "ในระดับสากลนั้นมีการประกวดงานแกะสลักจิ๋วบนไม้ เพียงเป็นผลงานแกะสลักด้วยมือก็สามารถส่งเข้าประกวดได้
แต่ก่อนเพราะประเทศเราขาดช่วงการสืบทอดทักษะด้านนี้ การประกวดแกะสลักจิ๋วที่จัดขึ้นทุกสามปีล้วนไม่มีผลงานใหม่ใดได้รับรางวัล กลับเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่กวาดสามอันดับแรกทุกครั้ง โดยเฉพาะรางวัลชนะเลิศ!
ครานี้นายกสมาคมแกะสลักไม้ของเราได้เห็นงานแกะสลักวอลนัตงานเลี้ยงท้อเซียนในหอจัดแสดงของข้า จึงนำไปส่งประกวดในนามนิทรรศการของข้า ผลคือกวาดเรียบทุกรางวัล คว้าอันดับหนึ่งมาครอง!
ไอ้พวกหน้าด้านจากแคว้นคิมจิยังสงสัยว่างานเลี้ยงท้อเซียนของเราเป็นฝีมือจักรกล ถึงขั้นบังคับให้กรรมการจัดการประกวดนำไปตรวจสอบต่างหาก ผลปรากฏว่าเป็นงานแกะสลักด้วยมือแน่นอน เพราะต่อให้เป็นเครื่องมือที่ละเอียดแม่นยำที่สุดในตอนนี้ ก็ยังไม่อาจทำเทคนิคการแกะสลักงานเลี้ยงท้อเซียนได้!
เจ้าไม่รู้หรอก เรื่องนี้ช่วยให้เราได้เชิดหน้าชูตาอย่างสง่างามทีเดียว!"
โจวตู้เจวียนไม่คาดคิดว่า หลังจากขายงานแกะสลักวอลนัตนี้ไปแล้ว จะเกิดเรื่องราวต่อเนื่องมากมายถึงเพียงนี้