ก่อนหนีภัยอดอยาก ข้าอาศัยทะลุไปยุคปัจจุบันตุนเสบียงหมื่นล้าน

ตอนที่ 152 ตุนเสบียงพอเลี้ยงทั้งหมู่บ้านสามปี

7 นาที· 1.5K คำ

หลังจากประสบความสำเร็จในการซื้อข้าวสารปริมาณมากอย่างราบรื่น โจวตู้เจวียนก็พบว่า คำแนะนำบนเน็ตที่ว่าให้ซื้อจำนวนมากจากแหล่งผลิตเดิมของสินค้านั้นสามารถทำได้จริง โดยไม่เป็นที่สังเกต

จากนั้นโจวตู้เจวียนยังเพิ่มเติมอาหารหลักอีกหลายชนิด มีเพียงข้าวสารอย่างเดียวก็ดูจืดชืดเกินไป

นางยังซื้อธัญพืชอื่น ๆ เช่น ถั่วและข้าวโพด ถั่วเหลืองมิใช่เพียงแค่ทำให้อิ่มท้อง แต่ยังเสริมโปรตีน แถมยังนำมาทำเต้าหู้ได้ ดัดแปลงได้หลากหลายวิธี ไม่กินจนเลี่ยน นับเป็นอาหารหลักที่คุ้มค่ายิ่ง

แคว้นต้าอวี่ไม่มีข้าวโพด ทว่าอยู่ในระหว่างเดินทางหลบหนีภัยพิบัติ ถึงจะเป็นช่วงกลียุค ต่อให้หยิบของที่ชาวบ้านไม่เคยเห็นออกมา ก็เชื่อว่าคงไม่มีผู้ใดซักไซ้ไล่เรียง นางอ่านข้อมูลมาว่าข้าวโพดอุดมไปด้วยเส้นใย เป็นประโยชน์ต่อการเคลื่อนไหวของลำไส้ ยังพอช่วยเสริมวิตามิน ดีต่อร่างกาย นับเป็นธัญพืชชั้นดีเช่นกัน

รวมแล้วตุนถั่วเหลืองสองพันชั่งและเมล็ดข้าวโพดแห้งห้าพันชั่ง ล้วนส่งมาจากตงเป่ย

โจวตู้เจวียนคิดว่า หากมีโอกาสจะต้องไปเยือนตงเป่ยสักครั้ง ดูว่าที่นั่นเป็นดินแดนเช่นไร จึงอุดมสมบูรณ์ด้วยธัญพืชได้ถึงเพียงนี้

ลำดับต่อไปคือของสมัยใหม่ที่นางพบแต่ในนิยายกับคู่มือตุนเสบียง เช่น ขนมปังอัดทางทหารและแท่งให้พลังงาน นางเคยเห็นเพียงรูปภาพกับภาพเคลื่อนไหวในโทรศัพท์เคลื่อนที่ ไม่เคยเห็นของจริง ไม่รู้ว่ามีรสชาติเช่นไร

ทว่าขนมปังอัดทางทหารเพียงก้อนเล็กก็ทำให้ผู้ใหญ่คนหนึ่งอิ่มท้องได้ แท่งให้พลังงานหนึ่งแท่งก็เสริมพลังให้ผู้คนไม่เหนื่อยล้าตลอดวัน คืนพละกำลังเร็ว ทั้งยังพกพาง่าย ไม่ต้องก่อไฟ ไม่ต้องอุ่นร้อน เช่นเดียวกับขนม หยิบกินได้เลย เป็นเสบียงแห้งที่เก็บได้นานไม่เน่าเสีย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป