มีฤทธิ์มิติลับในท้องทุ่งหญ้าช่วยอำพราง จึงสามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้ถึงเพียงนี้!
หลังจากเก็บเรือแล้ว โจวตู้เจวียนยังแบ่งเวลากลับไปยังท้องทุ่งหญ้าอีกครา
หวังอิงมองเรือลำมหึมาที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างกะทันหัน นี่เป็นเรือใหญ่ที่สุดที่นางเคยเห็นมาทั้งชีวิต
แม้จะผ่านมานานแล้ว และเคยเห็นสิ่งอัศจรรย์ที่โจวตู้เจวียนนำกลับมามากมายนัก แต่ภาพเบื้องหน้านี้ก็ยังทำให้หวังอิงอดสะท้านใจมิได้ พลางทอดถอนใจว่า “ปาฏิหาริย์ยิ่งนัก เป็นปาฏิหาริย์แท้จริง...”
“สุดยอดเหลือเกิน เรือใหญ่ปานนี้ เจ้าสามารถนำมาได้จริง ๆ!”
โจวตู้เจวียนก็ยินดียิ่งนัก “ครั้งนี้ข้าโชคดีจริง ๆ เผอิญเจอเรือไม้ใหญ่ที่จำลองขึ้นมาลำหนึ่ง หากหาไม่ คงยากจะซื้อเรือทั่วไปของยุคใหม่ เพราะต้องมีคุณสมบัติมากมาย ต้องจัดการเอกสารอีกหลายอย่าง สรุปว่าหาซื้อยากยิ่ง หากข้าจะซื้อจริง คงไม่เร็วและง่ายเช่นนี้แน่!”
หวังอิงผงกศีรษะอย่างแรง “เช่นนั้นเราจะกลับกันได้หรือยัง? ลองนับเวลาดู เราควรจะจากแคว้นต้าอวี่มาร่วมกั่วยามเศษแล้วกระมัง!”
โจวตู้เจวียนถอนหายใจ “ยังมิได้ หน่วนอวี้เป็นโรคกระเพาะลำไส้อักเสบเฉียบพลัน ตอนนี้ยังอยู่โรงพยาบาล ข้าต้องไปดูแลนาง รอให้นางหายดีแล้วค่อยพานางขับรถกลับจินซื่อ จากนั้นข้าถึงจะกลับมา”
“กระเพาะลำไส้อักเสบเฉียบพลัน? คือกินของเสียเข้าหรือ? สมควรไปดูแลอย่างยิ่ง เจ้ารีบกลับไปเถิด แม่อยู่ในท้องทุ่งหญ้ามิได้เป็นไร เจ้าดูสิ ข้ายังเก็บผักป่าที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้จนหมด ทั้งหมดงอกงามดีนัก
ที่แห่งนี้ดินอุดม ข้ากำลังศึกษาวีดิทัศน์เพาะเห็ดที่โหลดไว้ในแท็บเล็ตของเจ้า ว่าจะเพาะเห็ดและเห็ดชนิดต่าง ๆ ได้บ้างหรือไม่ ลองดู สิ่งเหล่านี้ของหมู่บ้านหนานหูหลังเขาต้ากงซาน ข้ายังเก็บเมล็ดไว้หมดเลย!”