บ้านผู้ใหญ่บ้านตั้งอยู่กลางพื้นที่สูง ในเรือนหินที่อยู่ตรงกลางที่สุด
เรือนไม่ใหญ่โตนัก ทว่าเก็บกวาดได้เป็นระเบียบเรียบร้อย
ผนังเรือนก่อด้วยศิลาเขียวท้องถิ่น แข็งแรงทนทานกว่าเรือนไม้ริมทะเลยิ่งนัก
ภายในเรือนมีโต๊ะแปดเซียนตัวหนึ่ง ม้านั่งยาวอีกหลายตัว มุมเรือนกองอวนปลาและไหเกลือไว้
แลเห็นได้ชัดว่า ครัวเรือนนี้นับเป็นผู้มีอันจะกินในหมู่บ้าน
โจวตู้เจวียนถูกเชื้อเชิญให้นั่งตำแหน่งสูงสุด หลิวไป๋และโจวต้าอวี่นั่งเคียงข้างด้านหลังนางทั้งซ้ายขวา
องครักษ์สองนายเฝ้าอยู่หน้าประตู มิได้เข้ามาด้านใน
บุตรสะใภ้ผู้ใหญ่บ้านเฝ้าดูแลบุตรชายที่เพิ่งฟื้นตื่นอยู่ภายในเรือนด้านใน นางเดินเข้าออกพลางสะอึกสะอื้นกล่าวขอบคุณเป็นระยะ
โจวตู้เจวียนทำได้เพียงอดทนปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่าว่าไม่เป็นไร อันที่จริงนางเพิ่งออกไปช่วยคนเมื่อครู่ นอกจากเพราะรู้วิธีปฐมพยาบาลผู้จมน้ำแล้ว ยังหวังใช้โอกาสนี้สร้างความไว้วางใจและสายสัมพันธ์ขั้นต้นกับชาวพื้นเมืองซึ่งค่อนข้างปิดตัว
คาดไม่ถึงว่าโชคดีนัก มิเพียงช่วยคนกลับมาได้ ผู้ที่ช่วยยังเป็นบุตรชายของผู้ใหญ่บ้านชาวประมงหมู่นี้อีกด้วย
ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้ามีทั้งรอยยิ้มและความละอาย ปากพร่ำพูดไม่หยุดว่า “คุณหนู อันที่จริงไม่รู้จะขอบคุณเช่นไรดี ข้ามีบุตรชายเพียงคนเดียว หากเขาเป็นอันใดไป กระดูกแก่ของข้าก็ไร้หน้าสืบชีวิตต่อ”
โจวตู้เจวียนโบกมือ “ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเกินไปแล้ว ต่อให้ผู้ใดพบเห็น ก็ไม่มีใครเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย”
“ไม่ง่ายดอก” ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจ “เหตุการณ์เมื่อครู่คุณหนูก็เห็น คนพวกนั้นตกใจจนงงงวย ทั้งสาดน้ำมนตร์ทั้งเพรียกวิญญาณ ไร้ประโยชน์สิ้น หากมิใช่คุณหนู บุตรชายข้าคงสิ้นชีวิตไปแล้ว”
กล่าวถึงตรงนี้ ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง
โจวตู้เจวียนถอนหายใจ ในที่นี้มิใช่ยุคใหม่ ความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลขาดแคลนยิ่ง นางได้แต่กล่าวว่า “คนฟื้นตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว แต่สองวันนับจากนี้ต้องเฝ้าดูอย่างระมัดระวัง อย่าให้เขาถูกลมหนาว ปากจมูกได้รับน้ำทะเลเข้าไปง่ายต่อการอักเสบ หากมีไข้ ให้รีบมาตามข้าทันที”