โจวตู้เจวียนสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหันกายมาหาผู้ใหญ่บ้านด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและเคร่งครัด
"ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ข้าจะบอกความจริงแก่ท่าน" เสียงของโจวตู้เจวียนใสดั่งระฆัง "ข้าเป็นพ่อค้า มีช่องทางขนส่งสินค้าพิเศษอยู่ในมือ ไม่หวั่นของหนัก ไม่เกรงทางทรหด ข้าพอใจสินค้าทะเลในคลังของหมู่บ้านพวกท่านจนหมดสิ้น"
นางชูสองนิ้วขึ้น ประกาศเสียงเด็ดขาดว่า "นับจากวันนี้ สินค้าทะเลทั้งหมดในหมู่บ้านของพวกท่าน ไม่ว่าจะเป็นกุ้งปลาตากแห้งธรรมดา หรือหอยเป๋าฮื้อใหญ่ชั้นยอดเช่นนี้ กระทั่งหอยมือเสือและปะการังแดงที่ถูกทิ้งไว้ตรงมุมกำแพง ข้ารับซื้อทั้งหมด!"
"ไม่ใช่แค่รับทั้งหมด ข้ายังจ่ายเป็นสองเท่าของราคาตลาดปีก่อนอีกด้วย!"
สิ้นคำกล่าว มิใช่เพียงผู้ใหญ่บ้าน แม้แต่ชาวประมงสองสามคนที่เดินตามเข้ามาดูความครึกครื้น[พิสูจน์อักษร:ความครึกครื้น]ยังแข็งทื่อ ราวกับถูกฟ้าผ่าจนตรึงนิ่งกับพื้น
"สอ...สองเท่า?" ผู้ใหญ่บ้านพูดตะกุกตะกัก ลูบใบหูของตนเกรงว่าจะฟังผิด "แม่หนู เจ้ามิได้ล้อบ่าวเล่นดอกกระนั้น? ของกองขยะมุมกำแพงนี่เจ้าก็เอาด้วย? แล้วยังให้ราคาสองเท่าอีก?"
"มิใช่คำล้อเล่นเด็ดขาด" โจวตู้เจวียนล้วงเอาเงินแท่งดอกเหมยสองแท่ง น้ำหนักแท่งละสิบตำลึงออกจากห่อผ้าที่พกติดตัว วางมั่นลงบนโต๊ะแปดเซียนในคลัง "นี่คือเงินมัดจำ หลังจากนี้สินค้าที่พวกท่านงมขึ้นมาจากทะเล ไม่ว่าชิ้นเล็กใหญ่ ดีร้าย โปรดเก็บไว้ให้ข้าทั้งหมด อย่าได้นำไปขายถูกแก่พ่อค้าที่กดราคาอีกเลย"
โจวตู้เจวียนวางแผนไว้เรียบร้อยแต่เนิ่นแล้ว
มิติลับท้องทุ่งหญ้าของนางกว้างใหญ่ไพศาลน่าตกตะลึง และเมื่อนางค้าขายในยุคใหม่กับโลกยุคโบราณสลับไปมา บานประตูไม้แห่งมิติลับก็ได้ยกระดับความสามารถด้านการกำหนดตำแหน่งขึ้นแล้ว