“ใช่แล้ว! พวกนั้นคิดว่าเด็กผู้หญิงทำงานในที่แบบนี้ไม่เหมาะสม แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ที่ที่ดูไม่เหมาะสมนี่แหละให้ค่าตอบแทนสูงที่สุด!”
โจวหน่วนอวี้เหมือนเจอคู่คิด ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเลย
โจวตู้เจวียนถอนหายใจ “ที่บ้านก็ลำบากเหมือนกัน อยากทำแบบเธอ หาเงินให้ได้มากๆ ด้วยตัวเอง แต่เพิ่งมาถึงที่นี่ ไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรหาเงินได้บ้าง...”
ได้ยินแบบนั้น โจวหน่วนอวี้ก็รีบตบอกตัวเองอย่างกระตือรือร้น “เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว เธอตามฉันมาเลย ย่านนี้ที่ไหนรับสมัครงานจรฉันรู้หมด
บอกเลยนะ อย่ามองว่างานดี ๆ หายาก แต่พวกงานจรที่ต้องออกแรงนี่ขาดคนหนักมาก
ไม่ใช่แค่แถวตลาดสดนะ แถว ๆ นี้ที่ไหนรับคนงานจรฉันรู้หมด
บางวันทำสองสามงาน แต่ละงานก็ร้อยสองร้อย รวมแล้ววันหนึ่งก็ได้หกร้อยเจ็ดร้อยแน่ะ!
เหนื่อยหน่อยก็จริง แต่นี่มันดีกว่างานธรรมดาตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?”
พูดถึงวิธีหาเงิน โจวหน่วนอวี้คือเชี่ยวชาญจริง ๆ ต่อหน้าสายตาชื่นชมของโจวตู้เจวียน เธอยืดอกขึ้น “ตั้งแต่แม่ฉันป่วย ฉันทำงานจรมาเป็นปีกว่าแล้ว ถือเป็นรุ่นเก๋าแล้ว ต่อไปถ้าเธอมีเวลาก็ตามฉันมา เราทำด้วยกัน ถือว่ามีเพื่อนคอยช่วยเหลือกัน”
“อื้ม! ขอบใจมากนะ ข้าจะตั้งใจทำงานแน่!” โจวตู้เจวียนพยักหน้าหนักแน่น
โจวหน่วนอวี้หยิบก้อนสี่เหลี่ยมเรืองแสงขึ้นมา ลากนิ้วบนมันอย่างคล่องแคล่ว “อย่าเพิ่งรีบ ฉันขอดูหน่อยว่า วันนี้มีกลุ่มไหนขาดคนอีกไหม จะพาเธอไปด้วยเลย”