"ย่อมได้อยู่แล้ว ด้านหลังประตูเหล็กใหญ่ของตลาดสดเราคือตลาดค้าส่งน่ะ ที่เราเจอกันครั้งแรก ข้าขนของผ่านตรงนั้น
ข้างในล้วนค้าขายส่งปริมาณมาก มีทั้งผักสด เนื้อสัตว์แช่แข็ง อาหารทะเล ครบครัน
แต่เท่าที่ข้ารู้ เนื้อหมูแช่แข็งเนื้อวัวแช่แข็งข้างในน่ะ เริ่มต้นขายส่งกันเป็นตัน ไม่รับลูกค้ารายย่อยที่ซื้อแค่ไม่กี่ร้อยชั่งหรอก ถ้าเจ้าสนใจ พรุ่งนี้ข้าพาไปเดินดู"
โจวตู้เจวียนผงกหัวรัวเร็วราวไก่จิกเมล็ดข้าว "ดีเลยๆ ข้าสนใจยิ่งนัก!"
เมื่อถึงคราวทุพภิกขภัย พวกเขาต้องสำรองเสบียง ต้องหลบหนีภัยพิบัติ การกักตุนสินค้าส่งจำนวนมากเช่นนี้ ช่างเหมาะสมที่สุด ปริมาณมาก ราคาย่อมเยา
ทว่าโจวหน่วนอวี้ก็เตือนไว้ ว่าตลาดค้าส่งก็ต้องดูของเอาเอง บางอย่างมิได้สดดีเท่าขายปลีก อาจเสริมเติมแต่งด้วยกรรมวิธีถนอมอาหารแปลกปลอมและสารรุนแรงเข้าไป
โจวตู้เจวียนถึงได้รู้ว่ากรรมวิธีกับสารรุนแรงนั้นคือสิ่งใด
ถึงได้รู้ว่าเหตุใดวัตถุดิบไร้การปรุงแต่งใดๆ จึงขายได้ราคาสูงในยุคใหม่
ดูท่าชาวยุคใหม่ที่แสวงหา "สุขภาพ" ก็ต้องสิ้นเปลืองไม่น้อยเช่นกัน
ก่อนหน้านี้บุตรชายท่านประธานสวีเฒ่าผู้นั้นถึงได้โกรธเกรี้ยวนัก เป็นเพราะเข้าใจผิดว่าพวกนางนำของแช่แข็งส่งเช่นนี้มาตบตาขายเป็นของสดไร้การปรุงแต่ง
มิคาดว่าสิ่งหาได้ง่ายดายในแคว้นต้าอวี่ กลับกลายเป็นของหายากในยุคใหม่เสียได้
ดูท่ายุคใหม่ก็มีดีแห่งยุคใหม่ แคว้นต้าอวี่ก็มีดีแห่งต้าอวี่เอง...